Lakto-Owo

Dzień z życia

2012-03-02T21:34:00.000+01:00

Czas poważnych przeobrażeń. Nowe okoliczności = automatyczna metamorfoza osobowości, widoczna gołym okiem, nieplanowana, niepożądana. Trzeba od nowa siebie poznawać i na nowo rozgryzać. A byłam już tak blisko... naprawdę niewiele zabrakło. Gryzie mnie irytacja. Szukam na nią wytłumaczenia i znajduję tylko jedno logiczne - przemiany czynią bunt i stresss. Ego szaleje, mota się w chaosie, samo nie wie kim już jest. To smutne...

Ale dzień był szczególny! Zapałałam bowiem miłosnym uczuciem do własnego miasta. Mieszkam w nim od zawsze, kocham od dzisiaj. Czym mnie jeszcze zaskoczy?

Na gotowanie czasu mało. Szczęśliwie po pracy czeka na mnie jakiś ugotowany węglowodan i świeżo przyrządzona surówka. Po resztę sięgam do lodówki, tam spoczywa bowiem tofu-zapas, do wyboru do koloru. Jutro zaznajamiamy ciotki i wujki z tematem sushi. W niedzielę pragnę upiec ciasto i zjadać po małym kawałku do każdego z przedwczesnych i pospiesznych lecz praktykowanych śniadań najbliższego tygodnia...

Trufle energetyczne i tofu wyżerka

2012-02-26T16:50:00.000+01:00

Koniec lata 2010 był czasem właśnie takich trufli, w rozmaitych kombinacjach. Do ich ulepienia nie potrzeba zbyt wiele, potrzeba lepkich i słodkich suszonych owoców oraz suchych lecz oleistych orzechów, migdałów, maku, sezamu lub wiórek kokosowych. Jeśli mocno wszystko zmiksujemy, powstanie idealna do formowania, zdrowa, energetyczna i uzależniająca masa! A finalnie, niegłupia przekąska do szkoły i pracy.

Trufle z fig i migdałów:

* suszone figi,
* mąka migdałowa,

Kroję i miksuję figi w elektrycznym młynku. Przekładam do miski i zasypuję proszkiem migdałowym w ilości objętościowo mniej więcej jednakowej. Wyrabiam (ugniatam) do momentu aż figi "wchłoną" mączkę, potem urywam po kawałku i mokrymi rękami lepię kulki wielkości orzecha włoskiego. Trufle powinny chłodzić się w lodówce 2-3h.

Z Berlina przyjechał do mnie spory zapas tofu. Większość nabyta w ekologicznym sklepie, który mieści się w pasażu Wilmersdorfer Arcaden na Charlottenburgu. Szczególnie mocno uradowało mnie marynowane tofu w trzech smakach: po japońsku, o smaku pizzy oraz w marynacie z pesto z czosnku niedźwiedziego! Są też tofu parówki, ostre smażone kawałki czy gotowe substytuty w klimacie fast food, wielka paka papieru i makaronu ryżowego oraz pudełko alkoholowych buteleczek czekoladowych, których zjeść niestety nie mogę, bo organizuję sobie wiosenną abstynencję bezwzględną aż do 8-go kwietnia :-]

Zmiany & sałatowy sos sezamowy

2012-02-24T22:25:00.000+01:00

Czas wydaje się galopować. Urwane sny, szare poranki pachnące kawą zbożową, godziny spędzane w księgowych programach, spokojne wieczory z cichą refleksją. Przekwalifikowanie w toku, zaraz potem staż. Szykuje się nowa codzienność, taka jakiej dawno już nie było. Ona pobudzi ale wtopi w tłum. Da nadzieję i da rutynę. Jest zdrowa ale mechaniczna. Są z niej zyski i są straty. Jak zawsze...

Niełatwo jest organizować sobie urozmaicone posiłki poza domem, kiedy nie ma głowy i mało na to czasu. Ale wszystkiego można się nauczyć i wyćwiczyć optymalne rozwiązania w zależności od tego, w jakich warunkach dane jest nam pracować. Wysiłek fizyczny umysłowemu nierówny i innej pożywki potrzebuje. Wytężona praca przy komputerze, choć pozornie wydaje się być lekką, nieziemsko pochłania energię i woła o częste dawki strawy. Jestem w trakcie ustalania, co robi mi dobrze a co pogarsza tylko sytuację. Metodą błędów wyeliminowałam już zapychające kanapki i wysokosłodzone batoniki (choćby nawet domowe). Od teraz stawiam na jabłka, bakalie i sałatki, do których składniki przygotować można dzień wcześniej, rano umieścić w pojemniku a tuż przed zjedzeniem polać fajnym dressingiem. Dziś uboga ale pożywna wersja z sałatą, kebabem i zieloną pietruszką. Na to idzie ostatnio często praktykowany sos...

Sałatowy sos sezamowy:
* 2 łyżki tahini,
* 1 łyżka słodu, miodu albo syropu,
* 2-3 łyżki oliwy,
* sok z 1 cytryny,
* 2 ząbki czosnku lub łyżeczka musztardy,
* sól i pieprz (lub cayenne)
* woda.

Miksujemy wszystkie składniki za pomocą żyrafy. Konsystencja powinna być gładka i lejąca a smak wielowymiarowy (gorzko-kwaśno-słodko-słono-ostry :)

Przed wyjściem z domu koniecznie należy zorganizować sobie smaczne śniadanie. Tutaj nie wydziwiam, smaruję wafel orzechowym masłem, obkładam dżemem i bananem, posypuję karobem. Póki zima, musi być też zbożo. Jest pobudzająco i rozweselająco, czy deszcz czy wiatr...

Obsesja bieżącej zimy...

Kanapka Elvisa

2012-02-19T00:16:00.000+01:00

Elvisowska kanapka jest podobno kanapką kultową. A w tej kultowej kanapce istotne jest, ażeby odpowiednio zrównoważyć wartości 3 smaków oraz 3 tekstur na języku. Miękkie i słodkie banany, słonawe i tłustawe masło orzechowe oraz pieczywo, wystarczająco opieczone aby zlepić całość do kupy i nie pozwolić się rozjeżdżać...

Pierwszą w życiu kanapkę Elvisa wykonałam tak:
* domowa bułka pełnoziarnista (z odkrojonym górnym daszkiem...)
* pół banana,
* 2 łyżki masła orzechowo-lnianego (home made)
* oliwa do smarowania

Bułkę kroję na pół i od razu smaruję masłem orzechowym, dość konkretnie. Obkładam plasterkami banana i przykrywam. Smaruję obie, zewnętrzne powierzchnie olejem, opiekam na rozgrzanej patelni grillowej, z obu stron, do maksymalnego efektu przypieczenia.

Grubość pieczywa zależy od jego rodzaju. Jeśli chleb jest puszysty i nadmuchany - może być grubszy, jeśli dysponujemy zbitym, pełnoziarnistym pieczywem to plastry należy uczynić cieńkie. Wtedy suchość buły nie zagłuszy smaków z wewnątrz...

Ostatnio zmuszona jestem do wczesnych pobudek i używania w tym celu budzika. Budziki bolą... i już prawie zapomniałam jak bardzo. Kto dał im prawo przerywać najbardziej wyraziste, poranne sny? Przerywać tylko po to, żeby każdorazowo uzmysłowić smutną konieczność brania udziału w społecznych zależnościach...

Rano więc głowa idzie pod kran z ciepłym strumieniem. Potem jest muzyka (the damned), makijaż i śniadanie, kanapki + gorąca zbożówka, w międzyczasie szykuję prowiant na wynos - kanapkę, toffi bars i magiczne jabłko. A kiedy gnębi przeziębienie i kaszel, dodatkowo zaopatruję się w Napój Ratunkowy!

* kawałek świeżego imbiru,
* 1 gożdzik,
* duża szklanka wody.

Imbir obieramy i kroimy w cienkie plasterki, gotujemy w wodzie z goździkiem 5-10 minut. Można posłodzić sokiem malinowym i dodać ciutkę cytryny. Przelewamy do szklanej butelki i zabieramy ze sobą, pijemy małymi łyczkami kiedy gryzie i drapie w gardle. A kiedy wrócimy do domy, w podzięce z radością całujemy imbiru kłącze!

Na śniadanie również świetnie sprawdza się zimna, wczorajsza pizza. Jeśli jest się autentycznym fanem zimnej pizzy jak ja...

Tydzień szybki był, dwa święta w plecy, nie było czasu na zadumę, pączków nie było, poświata jest i będzie... oby już zawsze.

Uniwersalne krakersy otrębowe

2012-02-12T18:15:00.000+01:00

Z ekscytacją i zaciekawieniem przyglądam się coraz dłuższym dniom i coraz krótszym wieczorom. Jest mroźno ale niebo podpowiada już zbliżającą się nową porę roku, uroczą, wyczekiwaną, następną w ustalonej od zawsze kolejności. Lecz nie tak zaraz, nie tak szybko! muszę jeszcze kupić buty, rozprostować ciało i nastawić się na Czerpanie...

Póki co, czerpiąc korzyści z wolnej, zimnej niedzieli, zasiedziałam się w kuchni piekąc tamto i siamto. Na obiad zapowiedział się gość, miała więc pojawić się duża pizza. Finalnie gościa nie było, pizza była mała a z nadmiaru ciasta i czasu wytworzyły się dodatkowe, nieprzewidziane wypieki. Co jak co, nadając sens pracy własnej...


chlebek

pasztet z grochu

Na spróbowanie, z resztki otrębów owsianych, uczyniłam aż 3 świetne krakersy owsiane, które to zostaną chyba mym bestsellerem miesiąca. Lubię praktyczny minimalizm kulinarny, nie mogę więc nie polubić tak prostego, użytecznego i uniwersalnego przepisu. A przepis ukradziony jest z bloga Moniczki...

Krakersy otrębowe:
* otręby owsiane (lub zmielone płatki owsiane),
* gorąca woda,
* sól,
* szczypta sody,
* szczypta oliwy.

Otręby posolić, dodać odrobinę sody i oliwę (np. 1 łyżeczkę na 1/2 filiżanki otrębów), pomieszać. Powoli polewać gorącą wodę i mieszać aż masa zacznie się lepić. Chwilkę wyrobić, rozwałkować i wykrawać lub odrywać kulki i rozpłaszczać na placki, piec w 200 ok. 15-18 minut.

Moje lekko przesoliłam, przyznaję, w tym przypadku dodało to ciastkom fajnego charakteru. Smakują dobrze solo ale świetnie sprawdzą się w roli typowej podkładki do posmarowania i obłożenia czymkolwiek!

Od wtorku zaczynam szkolenie 12 x 8 h, może więc pojawi się na blogu jakieś wynosowe jedzenie. Potrzebuję tylko zorientować się dnia pierwszego, czy i jakimi przerwami będzie mi dane dysponować. Dziś chciałam sobie odrobinę temat ułatwić, w planie było wykrojenie dziesięciu batoników musli. Batoników bez pieczenia, ze zlepionej miski zbóż i bakalii z rozpuszczonym kremem toffi, który to niegdyś, za czasów liceum, pochłaniałam dzień w dzień a który to spontanicznie kupiłam po latach i wykończyć już nie umiałam. Zamysł był zacny lecz niestety pomimo dodatkowego dodatku i masła i miodu, ładnych batoników kroić się nie dało. W rezultacie chłodzą się różnorodnej wielkości połamańce o wielorakich kształtach. Jakkolwiek na szkoleniu będą ze mną, tylko konsumować muszę jakoś dyskretnie.

Sobota z soją

2012-02-11T22:08:00.000+01:00

Sobota z nieprzeciętną soją. Nie z tekturkami, parówkami, tofu, mlekiem czy innymi produktami w podobie... ta sobota należy do soi prymarnej. Bo w tej suchej formie, owe nasionko pojawia się u mnie niewątpliwie najrzadziej.

Kotlety z soi: (8 dużych)
* ok. szklanki suchej soi,
* łyżka płatków owsianych górskich,
* łyżeczka mąki skrobiowej z tapioki,
* 2 łyżki bułki tartej + do panierowania,
* łyżka posiekanej pietruszki,
* kawałek cebuli,
* przyprawy: sól, pieprz, ostra i słodka papryka, czosnek, majeranek,
* kilka łyżek płynu z gotowania soi.

Soję moczyłam przez noc, następnie ugotowałam z liśćmi laurowymi (zajmuje to prawie 2h). Odcedzoną soję potraktowałam tłuczkiem do ziemniaków. Następnie wsypujemy resztę składników i dokładnie mieszamy. Przed formowaniem kotletów masę warto schłodzić, potem lekko opanierować i smażyć na brąz.

Jeśli zostanie trochę wody, w której gotowała się soja, warto wykorzystać ją np. do zrobienia sosu. Oj tak, znowu uzależniam się od duetu kasza + sos. Ale od czego niby jest zima ?

W czwartki praktykujemy z kolegą wspólne obiady, tym razem zostałam z gotowania zwolniona... podano mi spaghetti z sosem ze słoika i żółtym serem. Dla kolegi częsty zestawik, dla mnie z kolei swoiste urozmaicenie, bo od dłuższego czasu nie jadam już tego typu "szybkich" dań, noi sera w takich ilościach też. Kompoty, herbaty i kawy :)

Najlepsza soczewica. Nienajlepszy dzień.

2012-02-06T21:29:00.000+01:00

Weekend pod znakiem electro-mgły. Nie jestem jeszcze sobą, z trudnością sklejam myśli, z jeszcze większą układam zdania. Nie pomagają cytrusy i nie pomaga kapuśniak. Tylko noce... one mają najprawdziwsze zdolności regenerujące. Zaklinam!

Co jemy w takie gorsze dni? Zależy od zawartości lodówki. Dziś nie mogłam narzekać. Zlepiłam kotlety z przedwczorajszej kaszy jaglanej (spoiwem była mąka skrobiowa i mielony len + 2 łyżki wody), do tego m.in. moja ulubiona NAJLEPSZA SOCZEWICA:

- 100g soczewicy zielonej lub brązowej,
- 3 małe ząbki czosnku,
- 2 łyżeczki octu jabłkowego,
- łyżka oliwy lub oleju lnianego,
- szczypta soli

Soczewicę gotujemy, do gorącej wciskamy czosnek i resztę składników, dokładnie mieszamy i odstawiamy pod przykryciem jeszcze na 5-10 minut. Będą to dwie porcje.

Na drugim obiedzie z vege kolegą grzebaliśmy w talerzach z ryżem, ostrym kokosowym curry z sojakami i groszkiem, plackami z selera i surówką. Zalaliśmy to niekończącą się oranżadą oraz butlą wermutu. PS. zaczynam powątpiewać w swoją kuchnię ale niech nikt nie pyta dlaczego :)

A tu świetne kaczki zimowe z pobliskiej agroturystyki...

I leniwość z ostatnich dni...

I Gonzales...

Pulpety ze starej bułki

2012-02-01T17:55:00.000+01:00

Zainspirowana przepisem na kotlety z chleba i zmuszona do zagospodarowania starych, zeschniętych na kamień domowych bułek pełnoziarnistych, zmontowałam fajne pulpety o chrupiącej skórce, z cebulą i drożdżowym aromatem. Dla mnie bomba!

Pulpety podwójnie drożdżowe:
- 1 stara bułka pełnoziarnista (taka max sucha),
- mleko (tyle ile zabierze bułka),
- średnia cebula,
- 1/3 kostki drożdży,
- po 1 czubatej łyżce kaszy manny, mielonego lnu i bułki tartej,
- sól, pieprz, czosnek i olej do smażenia.

Bułkę należy dość grubo rozdrobnić. W rondlu zagotować szklankę mleka, dodać drożdże i bułkę. Potrzymać chwilę na ogniu, do momentu aż zmięknie, w miarę konieczności dolewając mleka. Cebulę podsmażyć. Wsypać pozostałe składniki i odstawić masę na kilka minut. Potem formować małe pulpety i zrumienić je na rozgrzanym oleju.

Pulpety skonsumowane zostały z pomidorowym spaghetti i surówką z dyni, selera i kiszonego ogórka.

Wcześniej pojawiła się zupa jaglana i ostre, cudowne słońce zimowe...

Takie tam

2012-01-30T20:18:00.000+01:00

Dziadek mróz w akcji. Ukrywam się w 26-ciu ścianach. Martwię zamarzającymi zwierzętami, zamarzającymi warzywami i nasionami. O ludzi też się obawiam, w szczególności o ich obojętność. Zapijam troski dużą ilością kojącego rumianku, zajadam śnieżnymi naleśnikami. Potem przytulę kota i wszystkie zmartwienia na kilka minut zamilkną.

Cienkie naleśniki pełnoziarniste. Jeden z tahini i jagodowym dżemem, drugi z czekoladowym kremem. Dzieło wieńczy puszek z karobu i cukru pudru.

Zupa na sztucznym bulionie? No błagam...
Ale czasem chcę i już, żeby wyczuć tą różnicę a czuję ją coraz bardziej...
Padło na niby rosół, z brukselką, ziemniakami i surową papryką.

Kilka dni temu przewinęła się też surówka z kapustą pekińską, pomarańczą, suszonymi pomidorami, migdałami, oliwkami i cebulą...

Miałyśmy też, aż 3 razy, obiadowych gości. Z siostrą pochłaniałyśmy samosy z sosem pomidorowym, seler naciowy z hummusem z fasoli kawowej i surówkę z dyni. Dzisiaj z kolei - całkiem niezły naleśnik z warzywami i kebabem sojowym, polany beszamelem. No i ta oranżada...

Nowemu koledze, który szczęśliwe jest vege, zaserwowałam za to nieumyślnie same brzydkie rzeczy. No cóż, chciałam dobrze. Mam nadzieję, że nie znalazłeś mojego bloga... ?

Francuskie pizzetki

2012-01-23T13:04:00.000+01:00

Zupa z dyni na gazie, jest więc dwadzieścia minut na szybką opowieść o dniu wczorajszym. Deszcz, iście listopadowa aura, świeczki, wino i pieczenie. Wytrawne ciastka francuskie oraz długo wyczekiwany, sentymentalny suflet. Małe błędy i duże oczekiwania. Siostrzane przekomarzanie, zaparowana szyba. Uśmiechnięte zmysły.

Ślimaki francuskie o smaku pizzy:
* op. gotowego ciasta francuskiego,
* 1/2 kartonika przecieru pomidorowego,
* czosnek, zioła prowansalskie, sól i pieprz.
* opcjonalnie dodatki - posiekane oliwki, pieczarki, cebula itp.

Przecier zredukować na patelni, powinien nieco zgęstnieć. Rozwinąć ciasto i posmarować sosem, posypać pozostałymi składnikami. Ciasto zawinąć w rulon z obu stron do środka, delikatnie pokroić na plastry. Usadowić na papierze do pieczenia i piec w 190 stopniach ok. 15 minut.

Przepis na suflet z orzechów i pora zamieściłam kiedyś TUTAJ

W zestawie cudowna Rucola Salad

Mamy też przypadkowe śniadanie --> podpiekany chleb z pastą bananowo-karobową, posypany gomasio i prażonymi orzechami!

Greckie klimaty!

2012-01-19T18:32:00.000+01:00

Śnieg się topi ale biegnę po kałużach. Moknę ale potrzebuję wybić sobie z głowy głupią miłość. Ruch jest wybawcą bo resetuje stany ducha, choć nie tym razem. Może jutro...

W kuchni Grecja. Dwie propozycje od "Przemytników na wakacjach". Delikatnie dopasowane do potrzeb przemytniczki bez wakacji. Na pierwszy rzut idzie Fava - pasta z grochu i cebuli, oczywiście jest świetna!

Fava:
* 3/4 szklanki żółtego grochu w połówkach,
* szklanka posiekanej cebuli,
* sok z 1/2 dużej, soczystej cytryny,
* sól, pieprz, 2 listki laurowe,
* oliwa i olej

Groch wypłukałam podobnie jak płucze się ryż do sushi (w garnku, do momentu aż woda będzie klarowna), ugotowałam z liśćmi laurowymi w ok. 3 częściach wody (kiedy jest już miękki a woda pozostaje w nadmiarze, należy go odcedzić). Cebulę przygotowałam metodą SmaDuSma, czyli smażeniem poprzedzającym i następującym po duszeniu. Taka cebula wydaje mi się słodsza i bardziej strawna, zauroczyłam się w niej po ostatniej Avocadicy.
Cebulę kroimy w kostkę i smażymy na łyżce oleju, na dużym ogniu cały czas mieszając aż zacznie zmieniać kolor. Wtedy wlewamy kilka łyżek wody i przykrywamy, gotujemy na małym gazie 5 minut. Następnie ponownie na dużym ogniu, szybko mieszamy do momentu odparowania i zbrązowienia.
Teraz już tylko miksujemy nasz groch z cebulą i przyprawami. W miseczce polewamy oliwą. Pasuje na kanapki, do wrapów, surowych warzyw. Aż trudno uwierzyć, że jest z naszego polskiego żółtego grochu!

Druga pyszność to fasolka ze szpinakiem, od której dzisiaj oniemiałam z zachwytu. Wersja dopasowana do Zimy. Szybki, zdrowy i 100% pełnowartościowy posiłek!

Fasolka ze szpinakiem:
* 1/2 puszki białej fasoli,
* 3 beczułki mrożonego szpinaku w liściach,
* 3 łyżki przecieru pomidorowego lub zapuszkowanych pomidorów,
* połowa małej cebuli,
* sól, pieprz, olej i oliwa.

Cebulę krótko podsmażyć na małej ilości oleju. Dodać przecier pomidorowy i szpinak, przykryć i dusić do momentu kiedy szpinak się rozmrozi ( w razie potrzeby dodać kilka łyżek gorącej wody). Potem wrzucić odsączoną fasolkę i dusić całość kilkanaście minut. Doprawić solą, pieprzem i oliwą! Podałam z grzanką, oliwkami i ostrą papryczką marynowaną :)

Zimowe jedzenie

2012-01-18T17:10:00.000+01:00

Jeśli ktoś jest niezadowolony z ataku zimy, to skłonna jestem przyjąć na siebie wszelkie skargi i zażalenia. To ja zamówiłam śnieg od nieba na urodzinowy prezent. Ucieszył mnie przebardzo. Niechaj nie znika zbyt prędko...

Zimą bardziej cieszą mnie niektóre widoki... cieszy blask miejskich latarni, parująca gorąca zupa, mroczna muzyka rockowa. Posiłki również częściej radują moje ciało. Czy ja już krzyczałam tu kiedyś, że BARDZO kocham wegetariańskie jedzenie? Nie tylko jeść... ale kupować i nieść je w torbie, wąchać, przyglądać się, obrabiać, fotografować, umieszczać i opisywać, rozpamiętywać i rumienić się na jego widok. W wegetariańskim jedzeniu musi być zapewne spory pokład pozytywnej energii do obdarowania, inaczej nie potrafię sobie tego wytłumaczyć...

A co my tu miałyśmy ostatnimi czasy na talerzu? Kanapkę składaną z kotletami sojowymi a'la mielonymi, które przekroiłam na płaskie połówki i przysmażyłam na patelni od wewnętrznej strony. Były to akurat gotowe kotlety z proszku marki Orico, których generalnie nie polecam ale kanapka była właściwa!

Kota ma ostatnio super Głoda, o każdej porze dnia i nocy. Zjada swoje ale obowiązkowo wchodzi również w moje talerze, wystarczy na kilka sekund odwrócić głowę, żeby ostre pazurki zanurkowały w surówce, sosie, ziemniakach czy kotlecie. Wmontowany widelczyk w postaci szponików. Generalnie tylko przy zupach mam święty spokój :)

minestrone z pesto

Jest też kanapka z super szybkim tofu bez marynowania. Tofu wystarczy pokroić w plasterki i obtoczyć w mieszance mąki krupczatki z dużą ilością przypraw - sól, pierz, słodka i ostra papryka, potem smażymy aż będzie przyrumienione i chrupiące! podajemy na domowej bułce pełnoziarnistej, posmarowanej musztardą :)

a także bób z konserwy, duszony w sosie pomidorowym z cebulą i kminem...

Styczeń jest bez sensu

2012-01-12T21:22:00.001+01:00

Aura niżowa, niepomyślna już od tak wielu dni. Żyję... ale tylko tak, jakbym żyła w połowie. Rano jestem otwarta i ciekawa dnia, po kilku godzinach Jawy zaczynam już topić się we własnym przygnębieniu. Czasem potrzebuję wziąć nienaturalnie głęboki oddech, żeby nie ulec uduszeniu. I tylko to bieganie po mrocznym boisku powoduje, że jeszcze nie do końca daję za wygraną. Ja nakręcam je, ono mnie.

Przyjemność z jedzenia powraca. Miewam fazy, żeby zaatakować kuchnię i zrobić coś dobrego. Na śniadanie ciabatta z marynowanym, podsmażonym tofu. W komplecie pesto, papryka, pomidor i sos czosnkowy. Serwuję z parzoną kawą zbożową. Potem sięgam jeszcze po dwa trufelki o smaku whiskey...

Kiedy bułka uległa strawieniu, ugotowałam indyjską zupę z zielonej soczewicy i ziemniaków. Skorzystałam z porady Maćka Szaciłło, używając do niej masła sklarowanego oraz pasty imbirowo-czosnkowej, które stanowią wg. niego sedno smaku indyjskich potraw jednogarnkowych...

Masło sklarowane - ghee:
Dwie kostki masła rozpuszczamy w garnku na małym gazie. Z wierzchu zdejmujemy pianę. Po pewnym czasie masło przestanie się gotować, wtedy zdejmujemy je z gazu i odstawiamy na 15 minut. Następnie ghee powoli przelewamy do słoika. Na dnie garnka znajduje się osad białkowy, który nie powinien dostać się do słoika.

Pasta imbirowo-czosnkowa:
Kawałek imbiru wielkości kciuka ścieramy na drobnej tarce, wyciskamy dwa ząbki czosnku. Mieszamy oba składniki na pastę.

W "Przemytnikach na wakacjach" same zmiany na lepsze. Potrawy kuszące i zróżnicowane, zamknięte w poszczególnych rozdziałach-krajach. Pojawiają się profesjonalne zdjęcia przemytników w malowniczych i słonecznych sceneriach. Same zdjęcia potraw również przemawiają do mnie bardziej niż we wcześniejszej pozycji. Książka - bomba dla osób, które uwielbiają kuchnię cudzych ziem i podróże same w sobie. Znajdziemy tu m.in. skomplikowane przepisy na domowe ciasto francuskie czy prawdziwe bagietki; proste greckie dania, hiszpańskie tapas, indyjskie wariacje na temat doszy, tajskie zupy, włoskie makarony, polską pomidorówkę z bitą śmietaną czy kilka różnych sposobów na usmażenie jajecznicy bez jajek.

Na koniec jeszcze photo wczorajszego posilenia wieczornego: tofu smażone w pesto, kalafior odsmażany z papryką i sosem czosnkowym oraz rolki z nori, zielonego makaronu chińskiego, papryki i kiszonego ogórka...

no i Grimes, która rozbrzmiewa przez cały długi dzień w moich niebieskich ścianach...

A jutro LaktoOwo ma dwudzieste ósme urodziny. Usunie bałagan, zrobi zakupy, pobiega, upiecze przekąski z gotowego ciasta francuskiego, napije się wina i pójdzie na koncert.

Punkty naprawcze

2012-01-08T10:30:00.000+01:00


zupa z kukurydzy

Kuchnia tymczasowo bezduszna. Owszem, kipi tam i bulgocze, nawarstwia się tez zwyczajowy bałagan, ale wszystko dzieje się od niechcenia, bez charyzmy i bez przyjemności. Gotowanie nie pasjonuje tak jak powinno a jedzenie nie smakuje wystarczająco wyraziście aby fascynować. Ale jestem spokojna, to tylko chwilowe załamanie, niebawem wszystko wróci do Normy...

I kiedy wróci, z łatwością i uśmiechem zabiorę się za noworoczne punkty naprawcze. Fajnie jest mieć nad czym pracować, fajnie jest dążyć do czegoś, wizualizować i snuć mizerne postanowienia, choćby tylko takie jedzeniowe, jak np:

mniej smażyć,
kupić filtr i filtrować,
używać świeżych ziół,
pić mniej piwa,
zrobić tort (choćby naleśnikowy),
objeść się truskawkami i czereśniami mimo ceny,
jesienią zawekować mnóstwo słoików z pomidorami,
nie jeść, kiedy nie jest się głodnym.

Vegan kickstart nie powiódł się. Pomimo powtórnej rejestracji, po emailach motywacyjnych na skrzynce ani śladu. Przez to lub przez własną słabość, zakończyłam wczoraj plan 3-tygodniowej wegańskiej diety, tym bardziej że było w lodówce trochę produktów których nie zdążyłam wyjeść. Patrzyły na mnie i wygrały, o północy usmażyłam jajecznicę, wcześniej było sushi m.in. z pleśniowym serem. Zaczynać nowy rok od wycofywania choćby najmniejszych planów to zły znak, tak wiem...

A to utwór, który ostatnio mi się śnił...

Jajecznica z awokado

2012-01-02T17:16:00.001+01:00

Pomysł na avokadicę znalazłam kiedyś u Wegan. Jest to idealna alternatywa dla jajecznicy, delikatna i odżywcza. Można serwować ją na chrupiącej sałacie lub na chlebie. Owoc musi być dojrzały (tak jak w każdym innym przepisie), bo podejrzewam że niedojrzałe awokado nawet po usmażeniu pozostanie niesmaczne. Została mi jeszcze połowa, którą pierwotnie chciałam wsunąć na surowo... ale skrycie rozważam powtórkę, bo zapewne nieprędko znowu je dorwę.

Avocadica - Jajecznica z avokado

(na 2 porcje):

3 dojrzałe avocada
kilka cebul (3-4)
olej
sól i pieprz do smaku

Wykonanie :
Cebulę obieramy i kroimy w plasterki. Wrzucamy na patelnie z rozgrzanym olejem i podsmażamy ok. 5 min. Dolewamy trochę wody i dusimy pod przykryciem. W tym czasie obieramy avocado i wyjmujemy pestkę. Miąższ rozgniatamy widelcem w głębokim talerzu. Gdy cebula zmięknie, zdejmujemy pokrywkę i smażymy na złocisty kolor. Dodajemy avocado, przyprawiamy solą i pieprzem i trzymamy na ogniu jeszcze kilka minut.
Przepis pozwoliłam sobie zacytować za weganami (u mnie degustacyjna porcja z 1/2 owocu).


w komplecie była kanapka z masłem orzechowym i konfiturą oraz ziemniak polany sosem moho picon, nad którym muszę jeszcze pomyśleć...


moje trzy słońca...

TOP TEN 2011

2011-12-31T20:29:00.000+01:00

Rok się kończy, czas prześwietlić go horyzontalnie i wertykalnie, wyskrobać to co słuszne a resztę zakopać. Lubię przełomy, kontrasty, zmiany. Działają odświeżająco i mobilizująco, zmuszają do myślenia. Oby było lepiej, obym była lepsza...

W mijającym roku jadałam bardzo smaczne, kolorowe i urozmaicone jedzenie. Mam wrażenie, że coraz bardziej smakuje mi to, co zdrowe i w miarę naturalne, a coraz mniej to, co naszpikowane syntetykami. Nie posiadam już zbyt wiele pokus w kierunku śmieciowego jedzenia, a jeśli jakieś są, to większą rolę odgrywa w danym przypadku miłe wspomnienie tudzież sentyment, skojarzenie...

Nie lubię powtarzalności (nie znoszę!), bardzo rzadko powielam taką samą potrawę. Tym cenniejsze jest dla mnie, że udało się w tym roku zauroczyć aż tyloma pozycjami. Każdą z nich zrobiłam przynajmniej kilka razy i znam już dzisiaj na pamięć, każda z nich towarzyszyć mi będzie już do końca :)

1. Chińskie paczki + słodki sos chilli

2. Spaghetti pomodoro

3. Kotlety marchewkowe z pestkami

4. Zupa czekoladowa

5. Kotlety/placki z tartego selera

6. Ciasto marchewkowe

7. Tagliatelle z cukini

8. Pasta drożdżowa

9. Paratha!

Wyróżnienie przyznaję świątecznej "kaczce" z jabłkami. I prostym sposobem zrobi się dziesięć...

A już 2-go stycznia rozpoczyna się akcja 21day vegan kickstart. Amerykański projekt realizowany przez PCRM - Komitet Lekarzy na rzecz Medycyny Odpowiedzialnej. Zarejestrowani ochotnicy przez 3 tygodnie otrzymywać będą e-maile z informacjami i wskazówkami w temacie diety wegańskiej oraz propozycję menu z przepisami, mające oswoić i zmotywować. Szykuję się więc na 3-tygodniowy weganizm :)

Dysponując sporą ilością wegetariańskich substytutów niemieckich (parówki, burgery, klopsy, sznycle) na śniadanie musiała dziś powstać poniższa parówkowa burger kanapka...popijana świeżo wyciśniętym sokiem mandarynkowym.

Wyjadłam też z zamrażalki pierogi poświąteczne z grzybami i kapustą (nie, wcale nie za wcześnie).

Tak więc żegnamy naszych odbiorców i życzymy Niczego Złego Nikomu!
Soundtrack? The Smiths all night long...

Mała relacja pogwiazdkowa

2011-12-26T18:20:00.000+01:00

Święta zamykam i przekładam do szufladki z napisem Wspomnienia. To już jedne z ostatnich w tym roku. A może jeszcze coś zdąży się wydarzyć? Mogłoby mogło... Zewnętrznie święta rodzinne, smaczne, spokojne. Zadaniem wewnętrznym natomiast było wniknięcie w dowolnie wybraną wadę własną i opracowanie programu naprawczego. Do zadania się niestety średnio przyłożyłam więc wystawiam sobie dwóję. Praca nad sobą to bardzo energochłonne zajęcie...

Świąteczne jedzonko za to wyszło na piątkę. Zupełnie niczego mi nie zabrakło i zupełnie nic nie okazało się błędem. Oczy chciały zjeść więcej niż zjadły usta, bo żołądek od 2 mcy przyzwyczaja się do częstszych a mniejszych posiłków. Włożenie do niego naraz mega objętości jest już po prostu fizycznie mniej możliwe... zaznaczam, gdyż w mojej rodzinie całe święta spędza się przy stole (przyznaję, po co się oszukiwać).

wypieki z 23-go grudnia

Przejdźmy do sedna, czyli komentarze "po":

paszteciki z soczewicą i pieczarkami - pyszne ale tylko na ciepło, można podgrzać w piekarniku, na zimno trochę twarde i mniej aromatyczne,
pasztet z pieczarek - przedawkowałam kaszę mannę i wyszło trochę coś w rodzaju ciasta pieczarkowego, zaletą jest fajna zwarta konsystencja do krojenia w cienkie plasterki, na drugi raz dodam cebuli i czosnku i ziół (przepis),
ciasto dyniowe z kokosem, które szło mniej więcej tak:

* 3 jajka,

* 1/2 szklanki cukru brązowego,

* 1/2 szklanki oleju,

* kopiasta szklanka mąki,

* pół szklanki wiórów kokosowych,

* po łyżeczce sody i proszku do pieczenia,

* łyżeczka cynamonu, pół świeżo startej gałki muszkatołowej,

* 3 filiżanki surowej dyni startej na tarce (może być na grubych oczkach),

* trochę orzechów i rodzynek.

Procedura jest identyczna jak przy robieniu ciasta marchewkowego. Miksuje jajka z cukrem, potem chwilę z olejem. Wsypuję mąkę, proszki, wiórki i przyprawy. Mieszam i dodaję resztę, mieszam i przekładam do formy. Piekłam około 50 minut (do suchej wykałaki) w 190. Po wystudzeniu lubię polać to ciasto syropem z cytryny i cukru pudru. Na kawałkach wigilijnych dodatkowo wylądowały czekoladki adwentowe :)

a w wigilię rano...

tofu po grecku - zawsze sojaki, tym razem tofu. A tofu musi dziwnie brzmieć, bo nawet jeśli ktoś go nigdy nie jadł, to nie bardzo ma ochotę spróbować. Sos wyszedł smaczny chociaż z dysproporcją w postaci przewagi cebuli.
kotlety sojowe w sosie jabłkowym - dobre jak zawsze, szybko zniknęły,
kutia na gotowej masie makowej, identyczna jak rok temu, identycznie dużo zostało :)

biała rzodkiew - chrupiąca odtrutka (dla innych coś egzotycznego i bez sensu :)
a co tam jeszcze dla siebie znalazłam? rzecz jasna barszcz z torebki cioci z pierogami taty, najlepsza (bo frontowa) potrawa wigilijna,

znalazłam też pieczarki smażone wujka, fasolę w śmietanie siostry oraz kapustę, sałatki pływające w majonezie oraz chleb i wino.


brzydkie zdjęcie dobrych rzeczy

wegetariańska kaczka z jabłkami weszła dopiero na świąteczny obiad, kto spróbował ten chwalił, mi smakowała niemiłosiernie! nauczyłam się po wcześniejszym błędzie, że warunkiem jej dobrego smaku jest dość sporo oleju i ziemniaki gotowane w mundurkach.

późne śniadanie: resztka kaczki, tofu po grecku, pasztet z chrzanem, sałatka z kiełkami i herbata multiziołowa. nie idzie go odwrócić

Pod choinką znalazłam Przemytników na wakacjach. Jest z niej co gotować :)

Menu na święta

2011-12-23T11:06:00.000+01:00

1. Bigos
2. Kutia
3. Tofu po grecku
4. Sojaki w sosie jabłkowym
5. Paszteciki z soczewicą
6. Pasztet z pieczarek
7. Kaczka z jabłkami
8. Ciasto kokosowe z dynią
9. Surówka z białej rzodkwi

Zostałam przegłosowana i tym samym postanowiono zorganizować wspólne spotkanie wigilijne w szerszym gronie niż zawsze a to oznacza, że trzeba zawędrować na drugą stronę rzeki i koniecznie zabrać ze sobą kilka potraw, żeby nie ograniczyć się tylko do barszczu, pierogów, kapusty i kilku innych dań, które z reguły są wegetariańskie. Postanowiłam, że powędruję zatem z pozycją nr 2, 3, 4, 5, 8 i 9. Oczywiście powstał dylemat ilościowy, trudno przewidzieć czy ktoś skusi się na moje "podejrzane" jedzonko. Jeśli tak, to będzie miło ale może powstać brak, jeśli nie to nie będę zdziwiona ale zabierać z powrotem do domu nie będzie komfortowo. Nie znoszę robić dużej ilości jedzenia a potem się nad nim modlić przez kilka dni. Trzeba mi obrać jakiś logiczny obrachunek.

W tym roku postawiłam na same już sprawdzone pomysły, są takie dobre i aż tak wyczekane, że nie starczyłoby już brzucha na nowe propozycje. W następne święta, dla urozmaicenia podejmę pierwsze próby zrobienia zupy grzybowej, łazanek, kulebiaka, sojaków w occie i sernika (jeśli wciąż będę lakto-ovo). Czas tak pędzi, że wcale nie czuję się głupio, myśląc i pisząc o przyszłych świętach jeszcze przed rozpoczęciem tegorocznych, wyjątkowo pędzi...

Bigos już czeka w słoikach. Dzisiaj robię rzeczy z pieca - pasztet, paszteciki i ciasto. Reszta jutro a a'la kaczka już w same święta. Surówka z rzodkwi pewnie przybierze postać cienkich plasterków lekko oprószonych solą, które posłużą do zagryzania pomiędzy wielce ciężkostrawnymi potrawami wigilijnymi. Rzodkiew ma właściwości ułatwiające trawienie i jak mało które warzywo, pasuje mi do klimatu. Rok temu funkcję tę pełniła surówka z czerwonej kapusty, która wraz z orkiszową kutią skutecznie zapobiegła dyskomfortowi ewentualnego przejedzenia...

Bonus - wegetariańskie kotlety niemieckie z farszem z kremowego, wypływającego sosu pieczarkowego. Pycha lecz zbyt bardzo imitujące zwierzę, trzy razy sprawdzałam czy na pewno nie jest to mięso, dopiero symbol vege-ikony mnie uspokoił.
Oraz śniadanie.

Bruschetta z pastą marchewkową

2011-12-15T19:04:00.000+01:00

Zaczyna się już głupie petardowanie około sylwestrowe. Każdy huk puk przypomina mi, że nadchodzi ten ważny dzień w roku, którego z jednej strony nienawidzę a z drugiej uwielbiam i oczekuję. Dzień w którym zawsze robię bilans swojego dotychczasowego życia i konfrontuję się ze skumulowanym rozczarowaniem. Następnie świadomie wysuwam subiektywne wnioski, czynię nauczki na nowy rok oraz szkicuję plany, których zadaniem jest podkręcenie noworocznej adrenaliny, nic poza tym.

Zostało zatem 389 godzin. Spokojnie mogę jeszcze darować sobie ten cały wykrzywiony entuzjazm i zająć się dniem powszednim oraz tym co do mnie należy, czyli reklamowaniem wegetariańskiej strawy.

Bruschetta z pastą marchewkową i grillowanymi pieczarkami:

* 2 kromki chleba,
* na pastę --> 1 spora marchewka, 1 łyżka tahini, sok z cytryny lub ocet ryżowy, czosnek i/lub imbir.
* 2 spore pieczary,
* dodatki - cebulka, pietruszka, papryczka pepperoni,
* oliwa, sól, pieprz.

W celu wykonania pasty ugotować na parze marchewkę ok 10 minut. Zmiksować ją na gładko z tahini (lub masłem orzechowym), wyciśniętym czosnkiem lub imbirem, solą, pieprzem i sokiem/octem.
Kromki chleba posmarować oliwą i przypiec na patelni grillowej. Pieczarki pokroić na plastry, włożyć do miski, wlać trochę oliwy i delikatnie pomieszać, zgrillować na tej samej patelni, przełożyć z powrotem do miski, posypać solą i pieprzem, przemieszać.
Zgrillowany chleb posmarować grubą warstwą pasty, posypać pietruszką i papryczką, ułożyć pieczarki oraz cebulę.

Jedyne, czego zabrakło na kanapce - to kilka kropel keczupu i ciuta suszonych ziół prowansalskich dla aromatu. Wtedy byłoby naprawdę idealnie.

Już za 5 dni Dzień Ryby. Mniej więcej wiem już gdzie będę wręczać ulotki, które przyszły dzisiaj od Empatii. Nie zamówiłam ich zbyt wiele, żeby przypadkiem nie musiały się zmarnować jeśli stchórzę. Tchórzyć jednak nie zamierzam.

Ciekawe, czy można przedawkować beta karoten...

Pieczarki po lwowsku

2011-12-14T18:39:00.000+01:00

Dzisiaj jem tłusto ale apetycznie. Trochę po polsku, trochę po włosku, trochę po lwowsku a na koniec to i nawet po chińsku. Nie dbam o gustowną kompozycję, polegam na intuicji i ufam spontanicznym zachciankom. Wówczas pomysł goni pomysł... a nawet jeśli pustka, to można zajrzeć do zeszytu z przepisami do wypróbowania, znaleźć odpowiednio prosty i szybki, pobiec do kuchni i uczynić niezbędne kroki.

Pieczarki po lwowsku to kolejny już lwowski przepis na moim blogu, z tej samej książeczki Danuty i Henryka Dębskich. Wyszło jak zwykle smacznie, jak zwykle inaczej. Dobrze przenikające się posmaki.

Pieczarki po lwowsku:
* 1kg małych pieczarek (u mnie duże, przekrojone w ósemki)
* 4 łyżki soku z cytryny (zamieniłam na 2 łyżki octu jabłkowego)
* 100g masła (dałam margarynę)
* 3-4 łyżki musztardy,
* 100g orzechów laskowych (przekroiłam na polówki),
* sól, pieprz, cukier, maggie (to ostatnie pominęłam).

Pieczarki oczyścić, gotować we wrzącej, osolonej i zakwaszonej wodzie przez 2-3 minuty, odcedzić. W rondelku rozpuścić margarynę, wrzucić pieczarki, musztardę i orzechy. Dusić często mieszając ok. 8 minut. Doprawić solą, pieprzem i cukrem

Pieczarek zrobiłam tylko 1 porcję więc dodatkowo ugotowałam makaron i ciepły zmieszałam z orzechowym sosem sałatkowym, który szedł mniej więcej tak:

* 2 łyżki drobno posiekanych orzechów brazylijskich (miałam włoskie),
* 2 łyżki octu jabłkowego,
* 1/2 łyżeczki cynamonu,
* 3 łyżki oleju.

Do słoika włożyć orzechy, cynamon i ocet. Zacząć miksować blenderem i powoli wlewać olej. Przepis z "Diety młodości" Birit Frohn.

Zbliża się koniec roku i już przygotowałam roboczą listę jedzeniowego TOP 10 2011. Jest trochę przepisów, w których bez wątpienia się zauroczyłam i tym samym weszły na stałe do mojego życia. Pełna rekomendacja już niebawem a póki co mały jej element - sierpniowe chińskie paczuszki z brokułem i marchewką oraz sosem chilli. Oj tak, ten zestaw ze sterylnie czystym sumieniem mogę umieścić w moim Top Ten :)

I jeszcze trochę czeskiej republiki. Fusion!

Kryzysowa niedziela

2011-12-11T17:53:00.001+01:00

Jak to fajnie mieć coś czasem w zamrażalce. Sezon mija w mig i często odkładam zrobienie zapasu na potem, którego nie ma. Jest przecież tylko chwila obecna i fakt ten trzeba mi w końcu zrozumieć. Potem istnieje tylko w umyśle, wymyślone na potrzeby nazewnictwa...

Bo kiedy przychodzi kryzys i nie ma z czego zrobić nawet zupy resztkówki, to wspaniale mieć wtedy zamrożone co nieco. Gotowe potrawy i warzywa, dzięki którym można oszczędzić sobie zmartwienia przy niedzieli. Na śniadanie odmrozić kawał sypanej szarlotki i podgrzać w piekarniku, ugotować zupę z mrożonej dyni czy makaron z mrożoną mieszanką, które to pyszności wcale nie muszą być gorsze od tych super świeżych.

Krem z dyni i ziemniaków (nr. 4)
* 3 małe ziemniaki,
* garść mrożonej dyni, pokrojonej w kostkę,
* 2-3 ząbki czosnku,
* po małej szczypcie niemielonych przypraw - kminku, kuminu, gorczycy, szafranu, płatków chilli,
* sól, pieprz, olej

W garnku na oleju smażę przez chwilę przyprawy, kiedy zacznie strzelać wrzucam pokrojone w kostkę ziemniaki i zmiażdżony nożem czosnek. Przesmażam, solę i zalewam wodą, kiedy się zagotuje wrzucam dynię. Gotuję ok. 15 minut, dokładnie miksuję.

Makaron z bułką tartą i warzywami jest potrawą szybką, smaczną, tanią, cholernie sytą i pozwalającą na dowolność użytych warzyw. Potrzebujemy w tym przypadku:

* dowolny makaron,
* dowolne warzywa mrożone (u mnie znalazłam tylko dynię, fasolkę i brukselkę),
* bułka tarta ok 2 łyżki dla 1 osoby,
* oliwa z oliwek,
* opcjonalnie inne dodatki - wrzuciłam trochę podprażonych pestek, oliwki i marynowaną papryczkę

Gotujemy makaron w słonej wodzie a warzywa gotujemy (np na parze) tak, żeby były jeszcze jędrne. Na patelni prażymy bułkę tartą aż się delikatnie zezłoci, wlewamy oliwę i mieszamy, ma być zwarta, wilgotna masa. A potem już tylko wszystko razem mieszamy i szamka. Przepis pochodzi z niezastąpionego serwisu PUSZKA

A kryzys jest i będzie przez dni dziesięć. Kryzys, szarość za oknem oraz obawa, że kotu chyba znowu rusza się ząb...

Ciastka z orzeszkami i cukier w płynie :)

2011-12-08T19:24:00.001+01:00

Podobno wczoraj popadał w Koninie pierwszy śnieg nietrwały, szkoda że moje oczy tego nie widziały. Jest grudzień a mi niezmiennie marzą się podróże, wciąż mogłabym jeszcze wstać o czwartej trzynaście i wyruszyć pociągiem gdzieś w dowolnym kierunku, najchętniej jednak południowo-zachodnim. Zakwaterować się w drewnianym domku na niewielkiej działce w mrocznej Kudowie Z. Spacerkiem przejść przez bramkę graniczną do malutkiej czeskiej wioski, napić się Kozela o trzech różnych mocach, zjeść panierowany ser a potem pogapić się na otaczające obrazy, chłonąć magiczne powietrze...
Naprawdę wierzę, że jeszcze kiedyś odrobię te wszystkie lata...

Tymczasem nie załamuję głowy i rąk, czekając aplikuję sobie tyle przyjemności ile tylko przyjdzie mi na myśl. Przyjemności ulotnych i trwalszych, doraźnych i całkiem długofalowych...

Ciastka z orzechami:
* 1/4 kostki margaryny
* 4 łyżki cukru brązowego,
* 3 kostki czekolady rozpuszczone w 1/2 filiżanki gorącej wody,
* kilka kropel aromatu migdałowego,
* 4 łyżki mąki pełnoziarnistej,
* 2 łyżki wiórek kokosowych,
* 1 łyżka otrębów owsianych,
* 2 łyżeczki karobu,
* orzechy laskowe i włoskie.

Margarynę utrzeć z cukrem i płynem czekoladowym, dodać aromat i pozostałe składniki, dokładnie wymieszać. Do małych papilotek wkładać łyżeczkę masy, wcisnąć po orzechu. Piec na blasze około 20 minut w 185 stopniach.

Wersja z orzechem laskowym ujmuje bardziej a dzięki papilotkom ciastka mają czarowne rowki od spodu. Dzięki Roślinożerko :)

Syrop cukrowy to moje odkrycie wczesnojesienne. Niby to nic takiego, po prostu inna forma cukru, a właściwości ma zupełnie odmienne. Ciekawa alternatywa, którą słodzić można śniadaniowe owsianki, surówki!!, drinki i grzańce. Zastąpienie nim cukru w ciastkach skutkuje pierniczkowym efektem.

Syrop cukrowy:
* szklanka cukru,
* 1,5 szklanki wody.

Do rondla wsypać cukier, wlać wodę, mieszać i doprowadzić do wrzenia. Zmniejszyć ogień i gotować kilka minut. Ostudzić i przelać do słoika, przechowywać w lodówce.

Opcja --> dla koloru można ugotować syrop z kilkoma owocami aronii lub suszonym kwiatem hibiskusa. Dla smaku można wcisnąć sok z cytryny (tak zrobiłam tym razem).

Barowy syrop cukrowy najczęściej ma odwrotne proporcje (więcej cukru niż wody). Ja niekoniecznie chciałam aż tak słodki i gęsty :)

Sos kanapkowy & włoska sałatka ziemniaczana

2011-12-06T14:18:00.001+01:00

Monopol ogórka wężowego w folii nie pozostawia złudzeń, że jest już najprawdziwszy brak sezonu. Są dwie drogi, żeby go przetrwać - albo nie jeść warzyw i owoców albo jeść importowane, drogie, blade w smaku i podejrzane w wyglądzie ale jednak dostępne i niezbędne... aby pokolorować zimowe kanapki. Jak mogłabym sobie tego odmówić?

A żeby podkręcić smak już przyodzianej kanapki ciapnąć należy jakiegoś kleksa. Na przykład z domowego, wybornego, szybkiego i taniego sosu kanapkowego :D

Sos kanapkowy a'la majonez czosnkowy:
* 3 ząbki czosnku,
* 3 łyżeczki musztardy,
* 1/2 łyżeczki nasion gorczycy,
* 2 łyżeczki soku z cytryny,
* 5 łyżek oleju słonecznikowego (najlepiej jeśli nierafinowany).
* opcjonalnie sól i pieprz (niekonieczne - nie dałam)

Potrzebujemy wąskie naczynie do którego zmieści się żyrafa. Najpierw miksujemy wyciśnięty czosnek z musztardą, gorczycą i sokiem. Potem wlewamy po łyżce oleju i miksujemy aż sos zrobi się gładki, gęsty i niemal biały. Przechowywać w lodówce do 4 dni.
Opcja ---> wmieszać pokrojoną pieczarkę i korniszona = sos tatarski

Upolowałam w końcu mrożoną fasolkę szparagową więc mogła powstać miesiąc planowana sałatka. Pyszna i zupełnie do zimy niepasująca :)

Włoska sałatka ziemniaczana: (dwie porcje)
* 8 małych ziemniaków ugotowanych w mundurkach,
* 1/3 opakowania mrożonej zielonej fasolki,
* łyżka kaparów,
* kawałek ogórka wężowego,
* pół pomidora,
* mała cebula czerwona (lub zwykła),
* ząbek czosnku,
* mała marynowana ostra papryczka pepperoni,
* kilka orzechów włoskich,
* dressing - winegret - 3-4 łyżki oliwy, 1 łyżka octu balsamicznego, 1 łyżka octu jabłkowego, sól, pieprz, świeże lub suszone oregano

Ziemniaki obrać i pokroić w podłużne ćwiartki, zalać w misce sosem winegret. Fasolkę ugotować, odcedzić i ciepłą wymieszać z wyciśniętym czosnkiem, wystudzić. Ogórka pokroić w półplasterki, pomidora w paski, cebulę w cienkie talarki. Wrzucić wszystkie składniki do ziemniaków i wymieszać.

20 grudnia co roku Empatia organizuje Dzień Ryby. Tym razem spontanicznie zapragnęłam wziąć udział w akcji i przyłączyć się do obrony tych biednych zwierząt, którym w okresie świątecznym funduje się masową rzeź. Zamówiłam ulotki i pierwszy raz w życiu aktywnie zadziałam na mieście. Nie skłamię, kiedy napiszę że będzie to dla mnie bardzo wyjątkowe doświadczenie.
PS. z tego co mi wiadomo to ulotki można jeszcze zamawiać, wystarczy wypełnić formularz na TEJ STRONIE. Zachęcam!

Wystartował sobie grudzień

2011-12-01T19:14:00.000+01:00

Jest grudzień. Ja różnicy nie dostrzegam ale osiedlowe latarnie dobrze o tym wiedzą, bo wystarczyły dzisiejsze przymrozki poranne żeby 90% z nich przestało świecić. Ciekawe czy na zimę montują jakieś zimoodporne żarówki... wolałabym, żeby jednak było co nieco widać kiedy idę o 17 do sklepu, lub kiedy o zbliżonej porze robię jogging na boisku. Tak Tak, mimo chłodu, ciemności i jesiennej rozpaczy, wciąż praktykuję przedkolacyjne przebieżki. A potem wchodzę do ciepłego domu z fruwającymi endorfinami i opowiadam kotu (który jest akurat w trakcie bezapelacyjnej drzemki poobiadkowej) jak to ja bardzo wymarzłam i jak się nieziemsko zmęczyłam i że moja kondycja jest po stokroć fatalna...

Rano ktoś mi ściemnił, że dziś jest międzynarodowy dzień makaronu. Pomyślałam, że to fajnie bo i tak planuję makaron na jeden z obiadów a zjeść coś w telepatycznej wspólnocie z całym światem to już nie do końca tak, jakby jeść ze sobą samą. Jadłam więc z tą myślą, która okazała się informacją nieprawdziwą :)

A rano, na pierwsze śniadanie grudnia - placuch ziemniaczany z domową konfiturą z gruszek, wina i imbiru, śmietaną, o którą obraził się kot że nie dałam zlizać (potem dałam), kawą inką, japkiem, świeczką i komputerem.

Jednoosobowy placek ziemniaczany na słodko:
* 2 małe ziemniaki,
* 1 małe jajko,
* 1 łyżka mąki,
* 1 łyżka wiórek kokosowych,
* sól i pieprz

Ziemniaki trę na drobnych oczkach, dodaję pozostałe składniki, dokładnie mieszam. Na małą patelnię wlewam kilka łyżek oleju, po rozgrzaniu wykładam całe ciasto, lekko ugniatając. Smażę po kilka minut z każdej strony, do bardzo rumianego efektu (ognia nie zmniejszam).

Makaronowy potwór. Swoją minę przycięłam, co by niesmaku nie szerzyć :)

A makaron to szczegółowo mówiąc nitki durum z pokrojonymi w paski kotletami sojowymi z wczorajszego obiadu, suszonymi pomidorami, kabaczkiem, cebulą i kaparami. Był ciekawy, choć dla konsumpcyjnej wygody chętnie wmasowałabym do niego jeszcze łyżkę pomidorowego przecieru.

I jeszcze chleb. Podobny jak TUTAJ lecz pieczony w keksówce. Wciąż nie rozumiem, dlaczego niektóre potrafią wyrosnąć jak szalone a inne wcale nawet o tym nie myślą. Po tym chlebku przychodzi mi do głowy idea, jakoby pomocne mogły być owsiane otręby (?)

Gotowanie w pięciu smakach

2011-11-28T18:10:00.001+01:00

Moje gotowanie wciąż znajduje się w fazie samo-nauki, experymentowania i wyciągania wniosków. Zainteresowanie domową kuchnią zrodziło się zaledwie 3 lata temu, wcześniej potrafiłam bazować na gotowym i bardzo przetworzonym jedzeniu, na czele którego stały zupki z papierka, topione serki, najbardziej bezwartościowe zbożowce z możliwych, soki z kartonu, sporo słodyczy, gotowe sosy do makaronu i tony mrożonych "warzyw na patelnię", popijanych piwem. Dziś jak o tym pomyślę, to napawa mnie dreszcz zmartwienia o tamtejszą siebie, zero pełnoziarnistych zbóż, zero owoców, zero roślin strączkowych, nie miałam pojęcia o bilansowaniu swej wegetariańskiej diety. Aż dziw, że przeżyłam tamten okres... Obecnie postępy w moim gotowaniu z każdym miesiącem są większe ale cały czas zdarzają się kategoryczne błędy i niewypały. Uczyć będę się przez całe życie, z ogromną przyjemnością...

Jako, że uwielbiam różnorodność smaków i nie jest mi straszne egzotyczne szaleństwo przypraw, lubię mieć na talerzu pełen wachlarz doznań. Kuchnia oparta na 5-ciu smakach, czyli słodkim, słonym, ostrym, kwaśnym i gorzkim*, cechuje większość krajów azjatyckich ale również większość innych. Nawet w PL, ze swoimi tradycyjnymi ograniczeniami do soli i pieprzu, często przełamujemy smak sokiem z cytryny, dodajemy cukru kryształu i siekamy zieloną pietruszkę. Robimy to automatycznie i wcale nie jesteśmy świadomi, że dodaliśmy 5 smaków - czyli niemal pewnik udanej, smacznej potrawy...

Moje gotowanie w 5 smakach nie uznaje ograniczeń, korzysta ze wszystkich dostępnych możliwości. W tabelce umieściłam przykładowe produkty, którymi można operować w wielu różnych kombinacjach, być może przyda się ona jakiejś początkującej, niewtajemniczonej a otwartej na ciekawe doznania osobie :)

* zamiast smaku ostrego, do tradycyjnych (naukowych) 5-smaków zalicza się smak umami - odpowiedzialny za wychwytywanie kwasu glutaminowego. Ja nie do końca wiem co myśleć o umami, zwłaszcza tym syntetycznym, więc na razie sobie ten ogromny aspekt niewiadomej sprytnie pominęłam...

Przykładowy obiad w 5 smakach? spoko, dzisiejszy makaronik...
* smak słodki - dynia
* smak słony - sos sojowy,
* smak ostry - duużo imbiru,
* smak kwaśny - ocet,
* smak gorzki - ziarna kuminu, garść zielonej pietruszki,

Obok jabłko, pyszne czerwone z bazaru, nie miałam chwili na surówkę a element świeży do każdego! posiłku być musi :)

Listopadowa surówka

2011-11-27T20:04:00.001+01:00

Czasami proste i niewymagające jedzenie potrafi bardzo miło zaskoczyć. Nie trzeba więc dużo pracy ani czasu, żeby skomponować 2-3 osobowy poczęstunek o niejednej treści. Poczęstunek, który doskonale sprawdzi się do butelki wina i pogadanek. Co będzie potrzebne? saszetka oliwek, bagietka, klasyczna pasta z konserwowego groszku, kotlety marchewkowe oraz miska sałatki. Wszystko ślicznie lśniące od oliwy :)

Surówka z kapusty włoskiej:
* 1/2 główki małej kapusty włoskiej,
* garstka suszonej żurawiny,
* kilka orzechów włoskich,
* kilka suszonych pomidorów w oleju,
* kawałek białej części pora,
* oliwa z oliwek, ocet ryżowy,
* sól, pieprz, cukier.

Kapustę poszatkuj i umieść w misce, posyp solą i pomieszaj. Teraz cienko pokrój pora, orzechy podziadkuj i podziel na kawałki, pomidory pokrój w paski. Wsyp wszystkie składniki do kapusty, dodaj 2 łyżki octu i oliwy oraz pieprz. Warto schłodzić przed podaniem.

Sałatka miała wzięcie, więc z drugiej połówki zrobiłam identyczną. Jadłam ją na śniadanie, kolacje i obiady. Niżej dzisiejsze posilenie wraz z chińszczyzną z zielonego makaronu chińskiego z kabaczkiem, oliwkami i nori. Typowy (lecz dobry) miszmasz bezkoncepcyjny :)

Piątkowa kolacja dała nam kopa i urodziła spontaniczną myśl, aby wyjść na dj's party. Skończyło się to powrotem o 3 i ciężką sobotą. A co jest dobre na kaca? uzbierała mi się już niemała lista z odpowiedziami, którą na pewno kiedyś tu przedstawię. Na razie polecę tylko buraczkową zupę, która zawsze robi mi dobrze. Poszedł na nią ostatni słoik bulioniady .

Czynnik huraganowego frontu uzmysławia mi, że można jednak wyciągnąć coś dobrego z przeklinanych przeze mnie długich i złych wieczorów jesiennych. Dzisiaj liczy się tylko bezpieczne schronienie, a jeśli obok stoi jeszcze choinka, ciszę i niepokój zagłusza telewizyjna, przejaskrawiona rzeczywistość, a i obok smacznie drzemie kot, to chyba nie wolno mi już na nic narzekać... tym bardziej, że właśnie wygrałam urodzinowy konkurs u blogerki Roślinożerki - Juhu!

Zupa czekoladowa oraz świąt przedsmak...

2011-11-23T16:45:00.001+01:00

Mimo, że nie jestem czekoholiczką, czasem potrzeba mi czekoladowego dreszczu. Mimo, że nie do końca wierzę w jej polepszające nastrój działanie, czasem nie wiedzieć jak, samopoczucie w rzeczy samej się poprawia. A może ja przepadam za słodyczami? tylko strach przed pustymi kaloriami i złość na niezdrowy apetyt skutecznie spowodowały we mnie wyparcie? swoistą racjonalizację nazywaną w psychologii "kwaśnymi winogronami" - to czego nie możemy mieć, przedstawiamy sobie samym w najgorszym świetle, minimalizując atrakcyjność, aby nie było nam szkoda :)

Tak czy owak gorzkiej czekolady mieszać z błotem nigdy nie myślałam. Mogę ją skubać, mogę zjęść pół na raz, kiedy mam na to ogromną ochotę, nie mam o niej złego zdania. Słodzi mnie swoim ukojeniem, posłodziła mnie i dzisiaj, w pysznej zupie o idealnej konsystencji!

Zupa czekoladowa z bananami i orzechami:

* pasek gorzkiej czekolady (lub dwa),

* kopiasta łyżeczka kakao lub karobu (lub dwie),

* ok 350ml wody,

* łyżeczka mąki skrobiowej (u mnie z tapioki),

* mały, dojrzały banan i 3 orzechy włoskie.

W rondlu zagotować 200ml wody, połamać do niej czekoladę i rozpuścić. W pozostałej wodzie rozpuścić mąkę i kakao/karob, przelać do rondla i mieszając gotować minutę, dwie. Na dnie talerza ułożyć cienkie plasterki banana i posiekane orzechy, zalać zupą i przybrać pozostałymi plasterkami.

Czekolada 60% z polo marketu, to ta którą najczęściej zwykłam wybierać. Ma bezmleczny skład i dobrą cenę, choć przydałoby się nieco więcej procentów. Kiedyś kupiłam inną tanią gorzką, po jakimś czasie otworzyłam a tu w środku zwykła mleczna czekolada :/ szok i ble

Jeden pasek czekolady i jedna łyżeczka karobu okazały się dla mnie naprawdę wystarczające, jesli jednak robiłabym zamiast zupy gorącą czekoladę, potrzeba by czekoladowość w przepisie podwoić. Jesli zaś chodzi o słodkość, to ja ze swoją dość niską tolerancją na słodki smak, czułam się w pełni zaspokojona bananem. Domyślam się jednak że inni nie mają tak dobrze i potrzebować będą do przełknięcia zupy dodatkowego dosłodzenia.

Po zupie od razu zrobiło mi się wesoło, więc zbiegłam do piwnicy i wyciągnęłam z szafy choinkę, przytargałam kartony z bombkami i zabrałam się za ubieranie. Uff... stare lampki na szczęście jeszcze działają. Siedzę więc sobie... przy świecącym drzewku sztucznym.

A żeby podsycić bardziej świąteczny klimat, po wystrojeniu iglaka zrobiłam iście wigilijną potrawę z przepisu I can't believe it's vegan . Vege "kaczka" z jabłkami szczerze mówiąc powaliła mnie maks, smakiem i swą prostotą. Święta jak nic...

Kaczka bez kaczki z jabłkami:

* 5 kotletów sojowych o smaku kurczaka,

* pół dużego jabłka,

* 2 ziemniaki,

* sos sojowy, dużo majeranku, sól, pieprz, olej.

Kotlety ugotowałam w wodzie z sosem sojowym. Ziemniaki pokroiłam i ugotowałam na parze. Odsączone kotlety pokroiłam w paski i zrumieniłam na oleju. Przełożyłam do miski a na patelnię wrzuciłam obrane i pokrojone jabłko oraz sporo majeranku, po przesmażeniu zalałam ok. filiżanką wody i dusiłam kilka minut. Potem do jabłka dodałam ugotowane ziemniaki i kotlety, przyprawiłam solą, pieprzem i jeszcze szczyptą majeranku (zazwyczaj go nie lubię ale tutaj akurat nie można go żałować, pasuje perfekcyjnie) i dusiłam całość kilka minut.

Autorka przepisu umiejętnie wyjaśnia sens użycia takiej a nie innej nazwy na to danie, ja się z tym zgadzam więc ewentualne zaczepne osoby odsyłam do linku wyżej :)

Jabłka chyba powinny się rozpaść, skruszeć ale zależy to od odmiany. Ja miałam zdecydowanie dziwne jabłko, nie rozwaliło się a stało obślizgłe, co jak co dodając ciekawej formy do obczajenia na języku :)

Historia pewnej kolendry i smutna rzeczywistość niosek

2011-11-22T16:40:00.001+01:00

Nigdy nie miałam ręki do kwiatów, słynę z tego w rodzinie. W moim domu przetrwają tylko najmniej wymagające rośliny, takie które są w stanie dostosować się do przypadkowej częstotliwości podlewania. Nie wiem dlaczego jest ze mną (jako kwiatową opiekunką) aż tak źle, bo w głębi duszy pragnę i marzę o ogródku i własnych uprawach i w głębi tej samej duszy, czuję pełną gotowość do ogródkowej skrupulatności. Tymczasem nawet z uprawą ziół jest kiepsko. podczas gdy rukola i kolendra u mojej siostry wyrosła jak ta lala, u mnie z tych samych nasion wyrósł tylko żart. Blada, biedna imitacja na chwiejnych łodyżkach. Podlewałam, dbałam... niczego więcej zrobić nie mogłam. Oberwałam więc dzisiaj cały kolendrowy "plon", i uwaga... z całej doniczki otrzymałam listków na posypkę dla jednej zupy... Jakkolwiek, jej magiczny posmak utrzymywał się w ustach przez bite dwa ha, więc może w jakimś tam x-n-tym procencie było warto ją wyhodować :)

A oto ta szczęśliwie uprzywilejowana zupa, oczywiście na mixowanym bulionie z poprzedniego posta...

Minestrone z akcentami azjatyckimi: (1 talerz)
* szklanka zawiesistej bazy do zup,
* mały ziemniak, troche grubego makaronu,
* kawałek cebuli, czosnek,
* kilka małych pieczarek,
* łyżka pomidorów z puszki,
* przyprawy: gorczyca, kumin, słodka papryka, szczypta curry, pieprz, sól, suszone zioła
* do podania ---> jogurt naturalny, świeża kolendra, sos sojowy jasny

W małym garnku z grubym dnem rozgrzewam łyżkę oleju i smażę gorczycę i kumin. Wrzucam cebulę, czosnek, pieczarki i przesmażam cały czas mieszając. Dodaję ziemniaki, prószę słodką paprykę, curry i pieprz, dobrze mieszam. Potem daję pomidory i zioła, po chwili zalewam bulioniadą i przykrywam. Gotuję około 15 minut, wrzucając makaron odpowiednio wcześniej. No to tyle.

Na śniadanie po raz drugi zapragnęłam omlet. Dziś wyszedł naprawdę świetny, więc się dzielę:

Omlet z pomidorami i ziołami:
* 1 duże jajko albo 2 małe (ze wsi, nie z przemysłowej hodowli),
* czubata łyżeczka mąki,
* łyżka pomidorów z puszki,
* kawałek cebulki i cukinii, kilka małych pieczarek,
* suszone zioła, sól, pieprz,
* do podania ---> oliwki, sałata, pieczywo

Sprawa przyrządzania omletu dla jednej osoby to hiper prosta sprawa. Jajko roztrzepujemy z mąką, solą i pieprzem. Na małej patelce, na oleju szklimy cebulę, cukinię i pieczarki. Dodajemy pomidory i zioła a po lekkim odparowaniu zalewamy jajkami. Niechaj ścina się na średnim ogniu pod przykrywką.

-----------------------------
Ostatnio trochę się mówi o nowych przepisach i konieczności wymiany klatek na "fermach drobiu". Unia Europejska od 1 stycznia 2012r. nakazuje ich powiększenie, zapewniając każdej niosce o 50cm2 większą przestrzeń życiową (obecnie każda kura ma przestrzeń życiową mniejszą od kartki papieru w drukarce), jednak wciąż utrzymuje zezwolenie na przycinanie kurom dziobów, mające zapobiegać przed wydziobywaniem piór i kanibalizmem zatłoczonych i sfrustrowanych ptaków...
Jakiś czas temu dowiedziałam się, że jedna z największych "fabryk jaj" znajduje się całkiem niedaleko mnie. Nie mogłam nie zajrzeć na ich stronę internetową, bo sam widok wielgachnego, rozłożystego pawilonu na dzikich polach, przeszył mnie zimnym dreszczem. Oczywiście nie znalazłam tam niczego pocieszającego. Marketing firmy stawia na "bogactwo asortymentu, niepowtarzalny design opakowań, dynamiczny rozwój przy wykorzystaniu najnowszych technologii", chwaląc się jednocześnie liczbami... 5 i pół miliona jajek dziennie!! Ani słowa o komforcie kur... bo rzeczywistość na fermie wygląda niestety tak:

odchowalnia "materiału produkcyjnego" ... !!!

To popyt rodzi podaż. Nie wybierajmy jajek z marketu, nie wybierajmy sklepowych produktów z jajkowym składem. Przecież wszystko co dobrego można z nich przyrządzić, jest do zrobienia w warunkach domowych z jajek z pewnego źródła - majonez, ciasta, pierogi itp. A różnica w kurzej egzystencji jest naprawdę nie do ogarnięcia!!

kurki mojej babci

"Zielononóżka kuropatwiana - to tradycyjna rasa kur, uznana za rasę polską już w 1894 roku. Kiedyś zwana była kurą galicyjską i traktowana jako symbol patriotyzmu. Jej cechy charakterystyczne to kuropatwiane upierzenie (dla niewtajemniczonych - czerwono brązowe), a na nim zielone skoki. To historycznie "szczęśliwa kura", taka, która ma nie tylko przyjemne życie, ale i daje zdrowe jajka. Od zawsze żyła na wolności, biegała po łąkach, sadach. Cechuje ją silny instynkt wodzenia kurcząt i wysokie umiejętności poszukiwania pokarmu - dlatego świetnie wykorzystuje pastwiska. Nawet oddalając się w ciągu dnia o kilometr od kurnika, potrafi wrócić do niego na noc."

Źródło tekstu

Zimowe oblicze bulioniady

2011-11-21T16:56:00.001+01:00

Powszechnie wiadomo, że każda pora roku wymaga od nas trochę innego jadłospisu. Późna jesień to już najwyższy czas, żeby zamienić sałatki i lekkie posiłki na te cięższe i cieplejsze propozycje a delikatne, klarowne zupki z czystym sumieniem zastąpić gęstymi i sycącymi. I tutaj z pomocą przychodzi zawiesisty bulion-baza. Jego zaletą jest to, że zawekowany może spokojnie leżakować i czekać na nasze zawołanie, zawiera tylko naturalne składniki i w sposób doskonały zwalnia od zagęszczania zupy mąką. A o co w nim właściwie chodzi? o prosty trick - zmiksowanie warzyw (i tu kolejna zaleta - nie trzeba przejmować się jak zagospodarować włoszczyznę po ugotowanym wywarze). Przepis-pomysł wpadł mi w oko na blogu No meat just cook, czujesz bazę... ?

Baza do zup/sosów:
* włoszczyzna - marchew, pietruszka, por, seler (dziś u mnie zdecydowana przewaga marchwi, toteż bulion wyszedł pomarańczowy...)
* opcjonalnie inne warzywa - kalarepa, kapusta, cebula, czosnek, ziemniak, seler naciowy itd.
* przyprawy - liść laurowy, ziele angielskie, imbir, chilli, sól (soli daję niewiele, tylko symbolicznie)

Wszystkie składniki kroimy i wkładamy do dużego garnka, dopełniamy wodą (u mnie warzywa sięgały do około 1/4 wysokości garnka), gotujemy 1 godzinkę. Wyławiamy liść i ziele, dokładnie miksujemy żyrafą albo w kielichowym blenderze. Po ponownym zagotowaniu szybko przelewamy do czystych słoików, dobrze zakręcamy i odstawiamy do wystygnięcia. Powinno się zawekować.

Pierwsza zupa na zawiesistym bulionie już się pojawiła. Gęsta i bogata, idealna na sezon zimowy. Podsmażyłam na oliwie: chilli, czosnek, cebulę, ziemniaki, pieczarki i cukinię, zalałam 3 wazówkami mojej świeżo zrobionej bazy, wrzuciłam garstkę suchej krajanki sojowej i gotowałam 15 minut. Przyprawiłam solą, pieprzem i sokiem z cytryny :)
Bazy jest sporo, więc przez cały tydzień bez wątpienia jadam gęste zupki.

A tu frytki z selera (przed upieczeniem), przepis z bloga Dietetycznie Siostro!. Frytkami one nie do końca może są, ale alternatywą na pewno. Potrafią wciągnąć. Z uwagi na słodycz selera, warto posypać je solą i zamoczyć czasem w jakimś pikantnym sosie.

Z uwagi na fakt zepsucia aparatu (nie chce on korespondować z bateriami, pan naprawca wymienił ponoć cały układ odpowiedzialny za tę wadę, wziął pięć tych, przez jeden dzień aparat chodził jak nówka sztuka po czym wróciło to samo) od kilku tygodni obserwujemy więc jedynie zdjęcia z komórki. A zima dodatkowo obniży ich jakość ze swoim bladym oświetleniem i swoimi pospiesznymi wieczorami. Dobrze, że chociaż mamy edytory, można trochę podkręcić tu i tam... oszukując rzeczywistość.

Pasta drożdżowa na jesienne śniadanie

2011-11-19T17:10:00.001+01:00

Ta pasta drożdżowa zaskoczyła mnie jak nic. Czaiłam się na nią od miesięcy i w końcu, nieco z przymusu, usmażyłam ją i delikatnie oniemiałam. Drożdże zgubiły swój nieciekawy aromat i posmak, osiągając zupełnie nowy wymiar. Co więcej, smarowidło to idealnie komponuje się z mrocznym klimatem listopadowych poranków...

Cheap & Easy Pasta drożdżowa:
* kostka świeżych drożdży,
* mała cebula,
* olej, sól, pieprz, papryka.

Na oleju szklimy cebulkę, rozkruszamy drożdże i mieszamy aż się wszystko połączy (2-3 minuty na małym ogniu) następnie przyprawiamy. Można przechować dobę, dłużej nie sprawdzałam. Kosztować na treściwym razowcu, nie jakiejś tam miękkiej bule :)

Sushi co jakiś tam czas pojawić się musi. Przerwa była spora, bo miałam pecha do soy sosu, nigdzie nie mogłam go znaleźć a jak już zamówiłam od taty i przyjechał, to się okazał być soy sosem ciemnym, rodzajem zupełnie do sushi niewłaściwym. Ale wpadłam ostatnio do carrefour express 24h i sobie z półeczki chwyciłam. I dnia następnego zmontowałam wytęsknione maki. Maki z surową marchewką, porkiem i żółtym serem. I earl grey do tego i wyszło niebo.

Przyszedł też czas na trzecią zupę dyniową. Wykorzystałam mrożoną, żeby zwolnić trochę miejsca i wpakować do zamrażalnika ostatnie trzy, męczone przez cały tydzień gołąbki. Ale zupka pierwsza klasa, trochę wychodzi z tego taki kompromis pomiędzy dyniówką nr 1 oraz dyniówką nr 2, obecnymi już na blogu.

Krem z dyni nr 3:
* miska mrożonej dyni (w kostkach),
* 1 marchewka,
* mała pietruszka,
* kawałek selera i pory,
* cebula, kawałek imbiru i czosnek,
* olej,
* mielona papryka.

Ta wersja polega na podsmażeniu wszystkich warzyw i przypraw kilka minut na oleju (wytworzy się smak i aromat), zalaniu ich zwykłą wodą i doprowadzeniu do wrzenia. Do bulgoczącego garnka wrzucamy wtedy mrożoną dynię i gotujemy jakieś 15 minut. Miksujemy, doprawiamy solą i pieprzem.

A to wczorajsza, przedkoncertowa wersja mnie.
Chłopcy zagrali przepięknie! w naszej małej, kinowej kawiarence.

Ciacha karobowe

2011-11-13T12:46:00.001+01:00

Pełna szafka jedzeniowa zawsze powoduje we mnie przyjemne poczucie Pewności... Co do tego, że przetrwam, że mam czas, że wszystko jest pod kontrolą, że jestem bezpieczna. Te prozaiczne zapewnienia mają zdolność uspokojenia mnie i pozwalają sprawnie egzystować. A kiedy niejednokrotnie szafka robi się pusta, automatycznie przychodzi Niepewność. Robię się niespokojna i podejrzanie dużo łaknę jedzenia, czując dziwną potrzebę asekuracyjnego zabezpieczenia się i zrobienia zapasów w ciele.
Zupełnie tak, jakbym doświadczyła kiedyś głodu i braku jedzenia, lub tak jak gdyby w przyszłości miała taka sytuacja nadejść, a moja podświadomość już została o tym poinformowana. Nikt przecież nie powiedział, że jedzenie będzie zawsze...

Piekąc późnym wieczorem chleb, który nie wyszedł po myśli, wymieszałam szybko karobowy mix na ciastka bez zagniatania. Kruche i dobre pomimo byle jakiego designu...

Ciastka karobowe:
* 2 jajka wiejskie,
* 1/2 szklanki brązowego cukru,
* średni chlust oleju,
* 3 łyżeczki karobu,
* 1/2 szklanki mąki,
* szklanka musli,
* szczypta sody i soli,

Jajka utrzeć drewnianą pałką z cukrem, olejem i karobem. Wsypać pozostałe składniki i dokładnie połączyć. Wykładać łyżką na blachę z papierem, robiąc dość spore przerwy pomiędzy. Piekłam w 200 kilkanaście minut.

Na śniadanie przy świeczce było więc ciastko z inką, pieczone pestki dyni i kanapki z jeszcze pysznym pomidorem.

No i wczorajsze filmowe przekąski u siostry, zagryzane ze zgaszoną świadomością na "Sali samobójców". Winogrona, bułka z kminkiem, pesto i cudowne oliwki z saszetki z Lidla. Muszę chyba tam się wybrać...

Pierogi na słońcu...

2011-11-11T17:33:00.001+01:00

Dwusetny post na blogu, jest dziś zatem podwójne święto. Godnie uczczone małą refleksją podczas lepienia 17-tu pierogów. Danie nie do końca tradycyjne, lekko pokombinowane. A to za sprawą pewnego pana, który zainspirował mnie swoim stylem gotowania, tak bardzo różnym od mojego...

Na starcie natknęłam się na filmik o faszerowanym kabaczku i przez chwilę ucieszyłam, posądzając pana o wegetarianizm. W rzeczywistości jednak, są i mięsne przepisy, cóż to. Jakkolwiek jest bardzo wielowarzywnie i multikolorowo, no i ta precyzja... przejrzałam kilka pomysłów i pobiegłam czynić następująco:

1. Pierogi z farszem z ziemniaków, sera feta, cebulki i serka kanapkowego, doprawione skórką z pomarańczy, solą, chilli i pieprzem, o zlepionych końcach (filmik niżej). Ciasto zrobiłam po mojemu, bez jajek (mąka, sól, letnia woda i roztopione masło),
2. Krem z dyni, gotowanej z czosnkiem i cebulą w mleku,
3. Smażone orzechy włoskie.

Jesienne Heca!

2011-11-09T17:58:00.000+01:00

Jedzenie jedzeniem, lecz czasem potrzeba też się upić. Wypłukać wszystkie minerały i zasnąć w makijażu. Z ranka obudzić się, poczuć źle i durnie, aby potem ze skruchą, łyk po łyku i kęs po kęsie dostarczyć nowej pożywki dla komórek. Uważając przy tym, aby była to pożywka odpowiednia...

Dysponując butelką ginu, zaaplikowałam sobie przykładowy drink powyższy i poniższy. Owszem, bywałam barmanką tu i tam, lecz nazw tu żadnych nie będę wprowadzać. Chociaż nie, nazwę ten wyżej Drinkiem Jesiennym, będzie miał szansę zabrzmieć ciut lepiej...

Jesienny drink cytrusowy:
* 40ml wódki lub ginu,
* sok z 1/2 cytryny,
* sok z 1 pomarańczy,
* łyżka drobnego lodu,

Użyć szejkera i dokładnie wymiksować.

Jest też drink, który na blogu już miał swoje 5 minut. Niekonwencjonalne połączenie alkoholu z mlekiem i pożeczkowym nektarem. Nie pojawia się on zbyt często, ale za każdym razem nasuwa jedno wspomnienie... Zimowe...

"Nowa kanapa" polubiła kota a kot polubił nową kanapę, chyba nie powinni sobie szkodzić. Tu wyżej, spędzamy niedzielny wieczór przed ekranami. Kot będzie robił sobie toaletę, a ja będę zajadać hummus z marchewką, popijając symbolicznym drinkiem cytrusowym. Żyć czy umierać... ?

A jeśli ktoś zastanawia się co mam teraz w jelitach, to już mu mówię: pomidorowy gulasz z dyni z roztopioną mozzarellą (coś nie tak zadziałałam z przyprawami ale pomysł bardzo właściwy, zatem będzie kolejna próba i być może osobny post), surówka z mazurskiej kapusty, kawałek pełnoziarnistego naleśnika, sos musztardowy z przepisu oli , oraz KOTLETY POBULIONOWE:

* warzywa pozostałe po gotowaniu bulionu (2 marchewki, 1 pietruszka, mały seler, pół pora - jeśli gotujemy bulion potasowy z ziemniakiem - to tym lepiej),
* 1 jajko,
* otręby i bułka tarta w dowolnych proporcjach,
* posiekana cebulka i pestki słonecznika (aby dodać element chrupkości),
* przyprawy: sól, pieprz, ew. czosnek lub coś ulubionego,
* mąka żytnia do obtaczania i olej.

Warzywa pokroić w drobną kostkę lub rozbić tłuczkiem do ziemniaków. Dodać jajko, cebulę, słonecznik i przyprawy, dokładnie pomieszać. Dodać tyle bułki i/lub otrębów aby masa trochę zgęstniała i można było ją formować. Polepić kilka kotletów, obtoczyć w mące i smażyć do rumianego efektu na oleju.

Ocet jabłkowy zakończył dzisiaj swoją fermentację i co się okazało? Zero muszek owocówek, pseudopleśni itp, zapach stosunkowo łagodny a kolor ślicznie różowy. Przelałam i wstawiłam do lodówki. Jutro spróbuję czy ocet jest octem, lecz nawet jeśli nie... to może będzie to dobry tonik na twarz? uwielbiam kuchenne kosmetyki :) c.d.n. !

Przemyślunki i krem z brokuła

2011-11-06T12:57:00.001+01:00

Można powiedzieć, że nie jest źle. Kilka zmian na lepsze i kilka nowych nadziei. Sypiam spokojnie, śnię kolorowo, pozbywam się niedojrzałych zachowań, walczę z niepotrzebnymi uczuciami. Nigdy nie będę wesołkiem, który przeżywa życie z emanującą radością, bo natura przypisała mi zbyt dużą dawkę melancholii a życie dołożyło jeszcze trochę od siebie. Ale to przecież nie znaczy, że nie doceniam, że wciąż mi smutno, że za mało powodów do bycia szczęśliwym i że nie kocham tego życia... kąciki ust to tylko pozory a radość mieszka głęboko w środku. I to nic, że nie potrafię zarażać...

**************

Sezon zimowy a liczę go już od listopada, zawsze wymaga ode mnie pewnej samokontroli stylu życia. Kontroli, na którą ani rok temu ani dwa stać mnie nie było. W tym roku jednak zamierzam inaczej, a zamiar ten już od tygodni sobie praktykuję. Co wchodzi w skład mego zestawu rzeczy wymagających samokontroli? Po pierwsze poranna gimnastyka rozkręcająca ciało i umysł, po drugie wieczorny jogging przedkolacyjny i po trzecie mniejsze porcje jedzeniowe w ilości 5. Niby nic a zmienia wszystko!

Pierwsze podejście do kremu z brokuła wykonano. Opinia? smak wyrazisty, kolor bajeczny, zapach brukselkowy (?). Sama przyjemność, ale raczej w mniejszych ilościach niż w większych.

Zupa-krem z brokuła:
* 1 mały brokuł,
* 1 mała cukinia,
* 2-3 szklanki bulionu warzywnego,
* sól, pieprz.

Cukinię kroję w kostkę, nie obieram (jeśli skórka zdrowa i miękka), brokuła dzielę na róże (rzecz jasna wszystko zawsze myję, nigdy tego nie piszę ale to raczej oczywiste?). Gotuję w bulionie 15-20 minut, miksuję, doprawiam i zagotowywowuję. Podać można np. z podprażonymi płatkami migdałowymi. A tam obok spoczywa roladka z grillowanej cukinii i twarożku z kiszonych orzechów laskowych.

A tu wyżej druga zupa z dyni, cebulowa wersja taty, która zwykła wchodzić w skład 1-listopadowego obiadu pocmentarnego. Przepis zamieściłam już kiedyś na Puszce, zapomniałam tam chyba dopisać imbiru a imbir w dyniówce być musi.

A w ogóle to... Kto z kim przestaje takim się staje. Trzy tygodnie z tatą w domu a ja zarażam się jego nawykami, do zup bez zastanowienia wrzucam kostki a chleb smaruję grubym masłem. Ale przynajmniej odpoczęło mi się nieco od marketów...

Goodbye October

2011-10-31T18:25:00.000+01:00

Październik żegnam zupą kalafiorową i warzywnym paprykarzem. Chyba jest w porządku. Nie jestem ani rozżalona, ani rozbawiona, taka so-so, czas płynie szybko i sprawnie, jakaś nienazwana siła napawa mnie wewnętrznym spokojem i już naprawdę niewielu rzeczy się obawiam. Dobrze mi było w tym październiku, mimo braku wszystkiego co w klasyce współczesnego człowieka jest ważne...

A korzystając z jesiennych podarków wyuczam w sobie nawyk gotowania 2-godzinnych bulionów. Przechowuję je potem w słoiczkach i nawet jeśli nie mam parcia na zupę i sosy, skłonna jestem przechylić kubek takiej czystej bulioniady do kolacji lub i nie. Jakoś dziwnie wierzę w jej magiczną moc. Warzywa kroję tylko na pół, więc nie są przesadnie rozgotowane. Potem następuje chwila zastanowienia - co z nimi dalej? Wcześniej praktykowałam kotlety pobulionowe, całkiem w guście i na pewno pojawią się na blogu jak tylko będzie zdjęcie. Dzisiaj warzywa zagospodarowałam w paprykarzu, oho!

Paprykarz wegetariański:
* włoszczyzna pozostała po gotowaniu bulioniady (3 marchewki, 1 pietruszka, 1/2 selera, 1/2 pora),
* woreczek ryżu naturalnego brązowego (może być też inny, ja chciałam uczynić paprykarz optymalnie odżywczym),
* słoiczek koncentratu pomidorowego 80g,
* czerwona cebula,
* 2-3 łyżki oleju,
* 2 papryczki chili (tutaj suszone),
* przyprawy: sól, pieprz, mielone papryki, opcjonalnie szafran, suszone zioła, szczypta cukru i octu jabłkowego.

Ryż gotujemy wg notki na opakowaniu. Warzywa trzemy na grubych oczkach tarki, cebulę siekamy. Potem już cała rzecz dzieje się na dużej patelni: na oleju smażymy cebulę i papryczki, wrzucamy warzywa i ryż oraz przyprawy, przesmażamy cały czas mieszając, dodajemy koncentrat i 2-3 łyżki wody, cukier i ocet, smażymy i mieszamy, mieszamy i smażymy, wystarczy kilka minut. Paprykarz powinien mieć smarowną konsystencję.

wyżej: Rano odbyłam inaugurację sezonu inkowego, do niej grzana parówka sojowa i kanapki...
niżej: Minestrone jesienna, zawsze ochoczo ją gotuję i wcinam...

wyżej: szarlotka sypana, dzięki niej właśnie fermentuje mi w półce ten ocet w poprzedniego posta...
niżej: tofu w syropie i sezamie, opieczone w piekarniku...

wyżej: tofu, surówka i sałatka z gotowanych buraczków, ziemniaka i ogórka chilli w sosie curry...
niżej: makaron z brokułami itp.

To by były prawie wszystkie zaległe obrazy, bardzo nie chciałam zostawiać zaległości, najlepiej mieć czyste konto z początkiem nowego miesiąca, październikowej energii mówię więc Pa. Było miło ale się skończyło.

a w domu leżymy na dywanie. leniwa jesień w toku.

Ocet jabłkowy

2011-10-25T18:42:00.000+02:00

Przepis na ocet z obierków jabłkowych pochodzi z kuchennego kalendarza pewnej pani doctor, której nazwiska nie pamiętam, bo okładka już dawno wydarta. Pani przedstawia jego dobroczynną moc i zastosowanie, ale o tym wszystkim już przecież dobrze wiemy. Pani zaręcza też, że ocet nie może się nie udać ani popsuć - wierzę, więc przedstawiam go już dzisiaj, chociaż mój słoik będzie gotowy dopiero za czas jakiś. Eto oceto...

Ocet jabłkowy:

* obierki po jabłkach,
* przegotowana woda,
* 100g cukru na 1l wody,
* duży słoik lub inne naczynie, gaza.

Obierki (czyste, nieuszkodzone, niewoskowane) zalewamy wodą z cukrem i przykrywamy gazą. Słoik przechowujemy w ciepłym i ciemnym miejscu. Po 10-14 dniach przecedzamy, powstały płyn przelewamy na sitku wyłożonym gazą/watą i przechowujemy w lodówce.

^^^^^^^^^^^^^

Musze pochwalić też pewne placki zrobione przez tatę, pierwsze placki z cukinii które mi smakowały. A z tego co podglądałam, to poza głównym składnikiem znajduje się w nich ziemniak, pokruszone płatki kukurydziane, słonecznik, otręby owsiane, jajko i cebulka. Polałam je sosem czosnkowym z silken tofu, idealnym vegan czosnkowym sosem! (kostka tofu jedwabistego + łyżka oliwy + 2 łyżeczki octu jabłkowego + 4 ząbki czosnku + sól i pieprz).

Za czas niedługi pojawi się COŚ (nie wiem co) z moich nowych nieznanych fasolek. Żadnej niestety nie mogę wyszukać w sieci aby czegoś się dowiedzieć, ale chociaż nazwy są mi znane - fasola tyczkowa kawowa, fasola z niebieskim oczkiem (ślicznym pawim oczkiem...) no i sucha fasolka szparagowa. Mniam mniam, szkoda mi je wykorzystywać ale nauczona doświadczeniem sprzed roku, nie mogę pozwolić im czekać...

poo zdraa wiaa myy :)

Skarby moje

2011-10-20T23:46:00.000+02:00

Nie pisało mi się mały czas, zostałam przygnieciona przez jesienne skarby natury ze wsi jednej i drugiej. Jabłka, gruszki, dynie, cukinie, worki z marchewkami i ziemniakami, selerki i pietruszki, główki kapusty, fasole i jajka. Z trudnością poruszałam się po kuchni a z jeszcze większą decydowałam co kiedy chcę, i jak i z czym. Lecz co ja piszę... ten chaos wciąż trwa. Dobrobyt jest ogłupiający...

W kuchni działa też tata, jest więc podwójnie ciasno. Tworzy siakieś dżemy z owoców, które już wymiękają. Dodatkowych kilka słoiczków do całkiem już sporego kompletu na zimę. Szkoda tylko, że wśród nich ani jednego słoiczka mojego wykonania. Jeśli życie nie wygaśnie, obiecuję za rok rozpocząć nauki przetwarzania i chomikować, chomikować...

po drugiej stronie rzeki

Tofu a'la feta

2011-10-09T19:59:00.000+02:00

Jeszcze miesiąc temu było zielono...

Czasem spotykałam na wegańskich blogach pomysły na obróbkę solną tofu, aby tofu stało się fetą. Sprawdziłam zatem. Postawiłam na najprostszy sposób - marynowanie w solance, który okazał się sposobem całkiem niezłym. Tofu nie zamieniło się oczywiście w fetę, czarów nie było, ale przestało ono być tofu! Co więcej lekko szarawy kolor naturalnego serka dzięki zabiegowi zmienił się w śnieżno biały. Czym więc są te białe i słone kostki pojawiające się to tu to tam na moich weekendowych talerzach? Może to już zupełnie innowacyjny produkt...

Co należy wykonać? Pokroić tofu w kostkę i zalać w słoiku solanką (1 łyżka soli na 1 szklankę wody), marynować w lodówce od 2 godzin do kilku dni. A potem posypywać co dusza zapragnie, dania zimne i ciepłe, a może by tak jakieś koreczki? Moje starczyło tylko na dwie sałatki i jednego naleśnika z meksykańskim farszuniem. Było bardzo smacznie...

Meksykański farsz:
* puszka kukurydzy,
* puszka czerwonej fasoli,
* 2 małe marchewki,
* duża cebula,
* filiżanka mrożonego groszku zielonego,
* ok. 10 małych pieczarek,
* ostro papryczka,
* pół kartonu soku pomidorowego,
* przyprawy: sól, pieprz, suszone oregano i bazylia, gorczyca, czosnek.

Marchewkę pokroić w kostkę i gotować na parze ok. 5 minut. W garnku z grubym dnem rozgrzać oliwę i podsmażać cebulę i pieczarki, dodać sól, ziarenka gorczycy i zioła i przesmażyć. Wrzucić pozostałe składniki i stopniowo podlewać sokiem, podusić 5-10 minut aż zgęstnieje, doprawić, w razie potrzeby odparować na dużym gazie (sos gęstnieje z upływem czasu).

Oraz i sałatka typu greckiego z tofu fetą

I'm hanging on your words
living on your breath
feeling with your skin

Colcannon - kuchnia Irlandii. Tofucznica.

2011-10-07T14:55:00.000+02:00

zakąski do wina owocowego - grzanki, podsmażona cukinia i parówka sojowa, kiszona k.

Chyba coś mi ostatnio dolega. Prawie każdego dnia tkwię w odrealnieniu, nie do końca świadoma "tu i teraz", nie potrafiąca odpowiednio stanu "tu i teraz" zaaranżować. Chyba coś mi dolega, bo zbyt często poddaję się niewłaściwym ciągotom i godzę się na rzeczy, które nakręcają cały mechanizm odrealnienia. Za dużo tutaj przypadkowych dni i zdarzeń, za mało obowiązków i odpowiedzialności za własną przyszłość. Na szczęście nigdy nie jest za późno, żeby postanowić uporządkować życie...

------
nieumiejętne przejście z wątku osobistego do wątku jedzeniowego...

Colcannon - to stare irlandzkie danie z kapusty i ziemniaków. Przepis lakto-vege można z łatwością w razie potrzeby zastąpić na wegański, ale najlepsze jest w tym daniu to, że z pozostałej-niezjedzonej porcji calcannon można uformować kotlety i odświeżyć je na patelni - szczerze mówiąc ta kotletowa wersja zrobiła na mnie większe wrażenie :)

colcannon w wersji podstawowej, z parówką sojową

Colcannon - ziemniaki z kapustą (przepis z "Kuchni wegetariańskiej" wyd. Parragon)
* 2 szklanki poszatkowanej zielonej kapusty (tutaj biała),
* 5 łyżek mleka,
* 225g ziemniaków pokrojonych w kostkę,
* 1 duży por, pokrojony (nie miałam),
* szczypta gałki muszkatołowej, sól, pierz,
* 1 łyżka masła, roztopionego.

Kapustę gotować we wrzącej posolonej wodzie przez 7-10 minut, odcedzić i odstawić. W międzyczasie w odzielnym garnku zagotować mleko i wrzucić ziemniaki i por, gotować na małym ogniu 15-20 minut. Dodać przyprawy i dokładnie rozgnieść ziemniaki z porem. Dodać kapustę i dokładnie wymieszać. Podawać z roztopionym masłem.


kotlety colcannon z pesto i jabłkiem...

kotlety colcannon z serem, pesto i sałatą

Są takie przepisy, które każdy zorientowany kulinarnie osobnik dobrze zna a jednak nigdy nie jest zbyteczne zamieszczenie swojej wersji. Są takie potrawy, na którę mogą patrzeć i patrzeć i chętnie zobaczyłabym każdą możliwą odsłonę, nawet jeśli różni się w nich jedynie talerz i sposób podania. I tak właśnie uwielbiam patrzeć na hummus, wegetariańskie burgery, chlebki paratha, pizze czy też tofucznice...

Tofucznica!:

* tofu naturalne rozgniecione widelcem
* cebula,
* pieczarki,
* pomidor,
* sól, pieprz, kurkuma i szczypta suszonej bazylii.

Tofu wymieszać z przyprawami, na patelni podsmażyć chwilę warzywa, dodać tofu i dosmażyć pare minut. Ciekawe czy ktoś się kiedyś dał zmylić, bo generalnie jest to imitacja bardzo wielce skuteczna :)

Październikowy jednogarnkowiec

2011-10-02T19:04:00.000+02:00

Mamy iście letni początek października, śmiało hasam jeszcze w japonkach a nocą nic sobie nie robię z otwartego okna. Drzewka naprzeciw mojego okna coraz bardziej żółte, z każdą kolejną poranną odsłoną rolety. Czas na nikogo nie czeka i nie pyta o zgodę na następny dzień i następną porę roku...

Kiedy jest zimno to uwielbiam jednogarnkowce, jednak temperatura za oknem wcale nie jest tu warunkiem koniecznym. Rozgrzewający i aromatyczny garnek można ugotować również każdego ciepłego i słonecznego dnia. Jeśli tylko będziemy mieć ochotę..

Danie jednogarnkowe z soczewicą, ziemniakami i kiszoną kapustą:
* 3 średnie ziemniaki,
* filiżanka soczewicy,
* garść kiszonej kapusty,
* pomidor,
* 1 cebula, 1 ząbek czosnku, 1 świeża papryczka chilli,
* opcjonalnie inne warzywa dla koloru - tu marchewka i cukinia,
* przyprawy: imbir, gorczyca, kminek, liść laurowy, kurkuma, mielony kumin, sól, pieprz,
* olej.

W garnku z grubym dnem rozgrzewam 3 łyżki oleju, smażę chilli i cebulę. Po 2 minutach dodaję czosnek i niemielone przyprawy - imbir, gorczycę i kminek, w następnej kolejności kurkumę, kumin i sól. Po pół minuty wrzucam soczewicę i ziemniaki pokrojone w średnią kostkę, dokładnie oblepiam w przyprawach i zalewam wodą (ok. 3 szklanki), wrzucam też marchewkę i cukinię. Przykrywam i gotuję 15 minut, po tym czasie dodaję pomidora i kapustę kiszoną i duszę danie kolejne 15 minut. Można doprawić jeszcze jasnym sosem sojowym.

Jeśli mowa o ziemniakach i indyjskich smakach to przy okazji podrzucam również PRZEPIS na curry ziemniaczane, który regularnie robię od kilku lat. Nigdy nie mam tego dość :) Najlepszym dodatkiem będzie tu kiszona kapustka i sos czosnkowy.

A co poza tym? Najazd gości i delikatesy z Berlina, w tym miska orzechów z wielkomiejskiej leszczyny :) No i pewnie już jedne z ostatnich w tym roku szparagowe fasolki. Choć ja wciąż liczę jeszcze na odkładany zakup pierwszego bobu (głupia?)

Wegańskie pieczywo wyrastające przez nockę.

2011-09-28T18:54:00.000+02:00

Jeszcze daleko do jesiennej zawieruchy i szarugi, jeszcze za wcześnie żeby godzić się na depresyjny kołowrotek. On zdąży się pojawić i zrobić swoje. Ale dzisiaj jest jeszcze Pogoda i wiem, że będzie jutro. Oby Jutro potrwało jeszcze troszkę, tak długo jak tylko atmosphera pozwoli.

Niekontrolowane napięcie targa mną ostatnio i chcąc niechcąc pociąga za sobą emocjonalny stosunek do jedzenia. Ten oto stosunek lubi poczuć ciepło i objętość w brzuchu. Wykorzysta każdą okazję bezruchu, aby poprowadzić do kuchni, trudno mu tak właściwie dogodzić a jeszcze trudniej odmówić...

co do chlebka? kawior z tapioki i miso, masło karobowo-orzechowe i warzywa...

Dzisiejsze tytułowe pieczywo to zaskakująco prosty pomysł na świeże śniadanie. Przepis znalazłam TUTAJ jednak zmieniłam proporcje a mleko zamieniłam na wodę. Przepis jest więc w całości wegański a mimo to pieczywo przyodziało delikatną formę chałki, co mnie bardzo zdziwiło. Co więcej nie zabiera on super czasu, wystarczy poświęcić wieczorem kilkanaście minut a rano tyle, ile wymaga rozgrzanie piekarnika. Najbardziej jednak cieszy mnie to, że chlebek nie wysycha i nie twardnieje. Dla mnie to nowość.

Chlebek/Bułki Nocne:

* 3 szklanki mąki pszennej,
* 1 łyżka mąki ziemniaczanej,
* 1 łyżka cukru,
* 40 g świeżych drożdży,
* 1 szklanka ciepłej wody,
* 1 łyżeczka soli,
* 50 ml oleju.

Wieczorem ----> Przesiać mąki do miski, dodać sól. Do kubka wlać ok 100ml wody, rozpuścić w niej drożdże i cukier, poczekać 10-15 minut aż prawie wykipią. Wlać zaczyn do mąki, dodać olej, stopniowo resztę wody i wyrabiać kilka minut. Dać odpocząć 5 minut, po czym wyrobić ciasto jeszcze raz przez 3 minuty. Włożyć do miski, przykryć i wstawić na całą noc do lodówki*
Rano----> Podzielić ciasto na kilka bułek lub uformować chałkę lub 2-3 małe bochenki. Rozgrzać piekarnik do 220 stopni i piec 20-25 minut.

* Przez chwilę zwątpiłam, gdyż rano ciasto okazało się być nieco rozpuszczone od dołu... (być może za bardzo naoliwiłam miskę?) Wyrobiłam je więc raz jeszcze i dopiero uformowałam. Postawiłam na wianek, lekko rozciągając ciasto - co tworzy chałkową włóknistą formę, którą lubię. Ciasto tak naprawdę wyrosło dopiero w piekarniku. I przyznam szczerze, że jeśli chodzi o formę, to jest to najlepsze pieczywo wegańskie, które udało mi się upiec. A dodatkowo tak niewiele czasu zabiera :)

Nie wiedząc czy wianek oby się uda, na szybko zrobiłam też bułkę na proszku do pieczenia - w foremce jak na muffinkę, tyle że bez cukru i mleka - mąka, proszek, woda, sól, olej... pieczemy do suchego patyka.

Galaretka z warzywami

2011-09-25T19:35:00.000+02:00

Dzień błękitnego nieba, fajnie patrzeć. W planie był las & tlen, w rezultacie spoczęło na miejskich polach. Polach, które za kilka lat mogą zamienić się już w markety i blokowiska. I nikt nie ma tutaj nic do powiedzenia. Urbanizacja jest jak bluszcz...

Lękam się tej jesieni, czy będę miała siłę trzymać siebie w garści, czy nie zabłądzę i nie sponiewieram się gdzieś, czy nie zamknę się znowu w swoich niebieskich ścianach z dala od ludzi i publicznych miejsc. Lubię jesień jak każdą porę roku, lubię życie w każdych okolicznościach, jedynie tylko brak mi czasem wewnętrznej energii, żeby nakręcić koło rzeczywistych zdarzeń... a nie tylko przyglądać się i po cichu wnioskować sobie wnioski. Wnioski, które dla nikogo innego nic nie znaczą.

Jestem trochę jak galaretka, łatwo mnie poruszyć... łatwo zgnieść... i prawie na pewno nie odbuduję swojej struktury po tej całej maltretacji. Wolałabym być jak guma, twardsza i bardziej odporna... jednak mimo wszystko wciąż elastyczna.

Galaretka z warzywami:

* 1 litr bulionu warzywnego na świeżej włoszczyźnie,
* kostka sojowa, kotlety sojowe (ugotowane) lub wędlina sojowa,
* warzywa konserwowe - kukurydza, groszek, fasola czerwona
* dowolne inne warzywa - tu świeża papryka, pieczarki, zielona pietruszka
* 1 łyżeczka agar agar (proszek otrzymywany z wodorostów)

Świeży bulion odcedzam i biorę od niego marchewkę, którą kroję w kostkę (resztę warzyw poświęcę na kotlety). Agar rozpuszczam w pół szklanki zimnej wody i wlewam do gotującego się bulionu (tutaj kolejność jest szaleńczo ważna) i gotuję 3-4 minuty. Rozporządzam warzywa - wszystkie kroję na kawałki i umieszczam w salaterkach. Ugotowany płyn z agarem doprawiam jeszcze raz solą - w przypadku galaretek jest tak, że po ścięciu smak słony (jak i słodki) się ulatnia, trzeba więc mocniej posolić. Zalewamy salaterki gorącym wywarem i pozwalamy ostygnąć i zastygnąć. Agar ścina się w temperaturze pokojowej, jednak potrawa lepiej smakuje po schłodzeniu. Obowiązkiem jest również pokropić ją sokiem z cytryny lub limonki albo octem, przed podaniem.

Super sprawa.

The last day of summer

2011-09-22T20:44:00.000+02:00

Pamiętam pierwszą zupę z dyni którą jadłam, pamiętam kto mi ją przedstawił. Nie pamiętam ile razy jedliśmy ją wspólnie, ale wszystkie te razy były warte pamiętania... Operacja dynia - po pierwsze trzeba rozkroić, po drugie wydrążyć, po trzecie obrać, po czwarte pokroić... w kostkę lub klocki. Potem jest już tylko czysta przyjemność...

Nie cierpię kupować napoczętych warzyw i owoców. Patrząc na kawałek arbuza albo takiej dyni, która leży na rynku nie wiedzieć jak długo... gołym okiem widzę, jak ulatują wszystkie witaminy i w procesie utleniania i nasłonecznienia całkiem spoko okaz staje się coraz mniej wartościowy, coraz mniej bogaty... z każdą minutą jego durnej ekspozycji. Ok, być może to tylko moje zboczenie po zeszłorocznym kursie "pełnomocnika ds. witariańskiej magii" ale ilekroć widzę jak ktoś z jednego pomidora kroi sobie 3 plasterki na kanapkę a resztę układa w koszyczku w nasłonecznionej kuchni i każe czekać mu do wieczora albo następnego dnia... to trafia mnie coś w rodzaju szlagu. Czy naprawdę niesposób zjeść małego pomidora do pięciu kanapek z masłem i mięsem ? Czy to jest zbyt duży kontrast w stosunku do tłuszczu i węglowodanów? Nie obrażam... Tylko zastanawiam...

Ale kupiłam dzisiaj rozkrojoną dynie... yeap. Ćwiartkę małej sztuki. Nie powinnam lecz zrobiłam to.

Zupokrem z dyni: (nr 1)

* ćwierć średniej dyni, przygotowanej w kostkę
* włoszczyzna!* (marchewka, pietruszka, kawałek selera i pora),
* łyżka koncentratu pomidorowego,
* świeży lub mielony imbir,
* sól, pieprz,

Do garnka wrzucam pokrojoną dynię i włoszczyznę, zalewam wodą maxymalnie do wysokości warzyw i gotuję 20 minut. Mixuję i doprawiam koncentratem i przyprawami a potem doprowadzam do wrzenia mieszając. Zupę zwykłam podawać z jednym lub wszystkimi naraz dodatkami: śmietana/jogo, zielona pietruszka, grzanki, prażone pestki. Oto jesień.

* Odnośnie włoszczyzny... to mam naprawdę wiele do nadrobienia. Wcześniej miałam skłonność korzystać wybiórczo z jej składników, od dzisiaj chwalę Istotę włoszczyzny ponad niebiosa. Wielokrotnie spotykałam pod blokami albo w klatce schodowej zapachy, które coś mi przypominały i na pewno nie były to mięsne zapachy z dzieciństwa. Jednocześnie nie mogłam skojarzyć sobie czym to pachnie. Nie mogłam skojarzyć bo w moim domu nigdy nie było tego zapachu a mianowicie zapachu wywaru z pełnej włoszczyzny. Tylko tyle a jednocześnie aż tyle. To musi być jakiś naprawdę magiczny komplet, swoista doskonałość zamknięta w czteropaku marchewki, pietruszki, selera i pora. Nie do pomyślenia!


w międzyczasie ostatnie letnie ciastka. z kawałkami czekolady i chilli - słodko pieką...

Śniadanko z dzisiejszego poranka - grillowana cukinia, grillowany kołodziej i sałatka, która mnie ostatnio zahipnotyzowała - szpinak, pomidor i konkretny szczypior w śmietanie (sól + pieprz). Ilość widoczna na zdjęciu jest oczywiście nieprawdziwa...

W biegu zamarynowałam też buraka na wzór carpaccio od Kreacji , posłużył jako dodatek do obiadu i za chwilę zamierzam też położyć go na kanapce z masłem... Piękny i surowy.

Na koniec sprawca mojego dobrego humoru...

a także sprawca humoru w trybie sentymentalnym...

It used to be so easy
I never even tried

Smażone zielone pomidory

2011-09-19T17:07:00.001+02:00

Nie, nie oglądałam filmu. Nie, nie czytałam książki. Tak jak rok temu, raz jedyny przypadkiem zobaczyłam je na targu. Pamiętałam, że bardzo smaczne i kapitalnie orzeźwiające. Niestety odłożyłam ich przygotowanie i przez 2 dni zrobiły się prawdziwie żółte, a przez to również nieco zmiękły. Pomidory można obtoczyć w dowolnej panierce, bułce tartej albo tempurze, dziś użyłam samej mąki.

Zielone pomidory to zazwyczaj pomidory niedojrzałe. Mogą zawierać pewne szkodliwe związki, które to jednak unieszkodliwia wysoka temperatura. Ale pani na targu upierała się, że kupuję specjalną zieloną odmianę... któż to wie...

Ostatnie letnie obiady, już się smucę kiedy pomyślę że niedługo skończy się ten piękny warzywny urodzaj. Nieubłaganie.

Owsianka z migdałami, śliwkami, kardamonem i gorzką czekoladą.

Przez cały sezon wiosenno-letni zaniechałam kilku praktyk czysto rozgrzewających. Nie piłam wcale kawy zbożowej i nie jadałam śniadaniowych owsianek, które to w zimie stanowiły codzienną oczywistość. Kawy jeszcze nie kupiłam ale uroczyście zapoczątkowałam owsianki. Zawsze inne, na wodzie, bez cukru a z solą. Dopiero na talerzu wykładam konfiturę, polewam miodem, sokiem owocowym lub czekoladą. Do tego też celu ugotowałam dziś duży słoik syropu cukrowego, będzie o nim jeszcze mowa.

Zdołowane kluski

2011-09-15T10:26:00.000+02:00

To zadziwiające jak bardzo jedna pół-obca osoba może wpływać na samopoczucie drugiej. Swoimi kilkoma słowami lub brakiem jednego słowa... świadomie bądź nieświadomie... wywoływać zupełny stan zwątpienia w każdej dziedzinie, zsyłać nad głowę grafitowe chmury, zaniżyć poczucie własnej wartości do minimum. Jeden człowiek potrafi uczynić dni bezbarwnymi a z drugiej strony jest w stanie sprawić, aby w świecie drugiej kolory raziły swoją soczystością a każdy przedmiot otaczała magiczna poświata. Moje życie to ostatnio te dwie skrajności na przemian... tylko tych pół-obcych osób jakoś dziwnie przybywa. Zrobiłam sobie osobisty bałagan.

Zrobiłam też nie bez przyczyny zdołowane kluski. Kluski z dołkiem, kluski śląskie, gumowe kluski...

Kluski śląskie:

* ugotowane, rozgniecione ziemniaki,

* mąka ziemniaczana (1/4 objętości ziemniaków)

Wyrobić ciasto aby było gładkie i plastyczne, formować kulki wielkości orzecha włoskiego i dołować kciukiem. Gotować w dobrze posolonym wrzątku z olejem, 2-3 minuty od momentu wypłynięcia.

Kluchy okrasiłam cebulą i czosnkiem w zredukowanym occie balsamicznym. Mile widziany byłby również jakiś sos... może pieczarkowy?

Znowu ominął mnie koncert, tym razem zupełnie nie przez phobię. Nić niezgody.

Aronia shake

2011-09-11T17:05:00.000+02:00

Gorąca niedziela za oknem, z okien bucha nagrzane powietrze a ja pozostaję tym zupełnie niewzruszona. Nie myślę o rowerze, nie rozważam spaceru, nie piszę się na spotkania. Rozmyślam o tym co zaserwował mi piątek, analizuję siebie samą, gdyż pojawiło się całkiem nowe lustro. Nowe lustra zawsze są próbą, mogą potwierdzić to kim jesteśmy lub też zupełnie zaprzeczyć przypisywanym przez lata cechom. Ile luster tyle naszych odbić, żałuję że znam ich tak niewielu...

Na jasność umysłu dobrze robi mi surowy szejk (really). Ostatnio zamroziłam kilka porcji aronii, którą pamiętam z zeszłego lata. Aronia jest śliczna i zdrowa, a także całkiem smaczna po przemrożeniu (traci wtedy większość goryczy), banan jednak mile widziany...

Aronia shake:
* garstka aronii (mrożonej),
* dojrzały banan,
* mały sezonowy owoc, np. śliwka, pół jabłka, brzoskwinka, whatever
* pół szklanki wody.

Wcześniej ugotowałam minestrone o lekkim zabarwieniu śmietnikowym. Była ona efektem ogromnej potrzeby zjedzenia super pożywnego posiłku. Pożywiła że hej. Części składowe widoczne na zdjęciu.

A oto i spontaniczny obiad dla siostry. Kitchouri zabarwione kurkumą i szafranem, surówka z czerwonej oraz tradycyjne sojaki. Przypadkiem tym samym obiadem częstowałam na drugi dzień kolegę, więc niestety mimochodem rozpowszechniłam przekonanie, jakoby wegetarianie jedli tylko kotlety sojowe... Uupss

Sos Stanisława Skarbka

2011-09-08T18:54:00.000+02:00

Teatr Skarbkowski, Lwów 1900r.

Sos hrabiego Skarbka, majętnego mecenasa kultury i fundatora teatru polskiego we Lwowie, pochodzi z małej książeczki kucharskiej autorstwa D. i H. Dębskich. Autorzy polecają podawać sos do kaszy, ryżu i potraw mącznych, ja natomiast wykorzystałam go dziś jako pierzynę do lazanii wielowarzywnej. Aromat startych skórek niesie ze sobą przyjemne orzeźwienie.

Sos hr. Stanisława Skarbka:
* 40g masła,
* 40g mąki,
* 2 szklanki wywaru,
* po 1 łyżce skórki z cytryny i pomarańczy,
* sól, pieprz, sok z cytryny do smaku.

Masło rozgrzać, wsypać mąkę, zasmażyć nie rumieniąc, rozprowadzić zimnym wywarem szybko mieszając trzepaczką. Wsypać skórki i gotować 8 minut, doprawić.

Zrobiłam na oko, mniejszą ilość, delikatnie za mało bo niedokładnie przykrył moje danie. A jak wiadomo lazania musi być przykryta Fest, zwłaszcza jeśli używamy surowego makaronu i surowych warzyw.

Wyjadam mazurskie jajka, korzystając z nich na różne sposoby. Przy okazji pieczenia lazanii upiekło się więc 4-jajeczne ciasto marchewkowe a rano na śniadanie pojawiły się faszerowane połówki z tartymi grillowanymi pieczarkami. Do tego satysfakcjonujące jak zawsze... grzanki z pomidorami i czosnkiem.

Tydzień temu zorganizowało się (jedyny w tym roku) grill prawdziwszy niż patelkowy. Był to grill "na zakończenie wakacji" z szaszłykami w roli głównej (kukurydza i banan już się nie zmieściły...)

Jako przystawka: ser, winogrona, oliwki, pomidorki i wino. Szaszłyki zawierały pieczarki, paprykę, cebule, cukinię i pomidorki, do tego bazyliowa sałatka, sos chilli i piwo... a na koniec ananasowy drink, słusznie kończący sprawę :)

A oto jest to, co ostatnio najbardziej mnie raduje --> czarowne limo za złotówę!

I jeszcze rynek mojego miasta, świecący pustkami każdego wieczora, nawet kiedy 2 uliczki dalej gniotą się najprawdziwsze tłumy obiorców komercyjnego koncertu...

Tortilla na słodko

2011-09-01T20:09:00.000+02:00

ilustracja z bloga vegangraphik

No to nadszedł... Mr. wrzesień. Poranki będą chłodne i wieczory długie. To idealny miesiąc dla mnie, żeby zacząć od nowa biegać, tak aby wkręcić się zanim spadną pierwsze śniegi. Lato nie było aktywne, lato było bez przygód, bez podróży, bez miłości... Lato było zbiorem dni, których nie rozróżniam. Chcę postarać się, żeby jesień była warta pamiętania, muszę zrobić coś dla siebie...

Małe podsumowanie wegańskiego miesiąca:
Jeden miesiąc to zbyt drobny odcinek czasu, żeby mogły pojawić się jakieś konkretne zmiany związane z wykluczeniem odzwierzęcnych produktów z diety. Waga taka sama, jadałam być może trochę więcej ale trawiło się też odrobinę sprawniej, czasem miałam wrażenie, że wręcz błyskawicznie. Zastanawiało mnie czy dieta wegańska nie jest przypadkiem tożsama z dietą rozdzielną, niektóre źródła zaliczają rośliny strączkowe do grupy białkowej a niektóre do węglowodanowej (ze względu na obecność skrobii). Jeśli chodzi o tesknoty, to nie były zbyt wyczuwalne, jest tyle atrakcyjnej roślinnej żywności do wyboru i tyle niesamowitych przepisów.
Nie wkręciłam się zupełnie w wyszukiwanie wegańskich produktów w sklepach. Zakupów nie lubię, nie było też takiej potrzeby. Wszystko robiłam z półproduktów metodą domową, od pieczywa po pasty, sosy i ciasta. Gdybym jednak nie dysponowała ani czasem ani własną kuchnią czy półproduktami, mógłby pewnie pojawić się dyskomfort, jakaś niewygoda (na tym etapie wtajemniczenia w sklepowe składy, na którym jestem). Każde ograniczenie to swego rodzaju niewygoda...

Wcale nie twierdzę, żebym nie lubiła robić wszystkiego od podstaw, wymyślać z tego co mam, decydować bezpośrednio przed posiłkiem, wyczarować coś z niczego a potem pobyć dumna z siebie choć przez moment, bo z pomarszczonego jabłka, mąki i fistaszków wyczarowałam najprawdziwsze w świecie śniadanie... a gdybym miała perspektywę taką jak jeszcze 2 lata temu, powiedziałabym po prostu i byłabym przekonana... że nie mam czego zjeść!

Tortilla pszenna (2szt.):
* 4 czubate łyżki mąki pszennej z solą,
* 1 łyżka oleju,
* ok. 4 łyżki pokojowej wody.

Do miski wsyp mąkę, dodaj olej i wodę, pomieszaj łyżką aby się zlepiło. Ciasto ugniataj na blacie lekko podsypując mąką, aż będzie miękkie i elastyczne (zajmie to minutkę), odstaw na 15 minut aby odpoczeło. Podziel na 2 kulki, rozpłaszcz i rozwałkuj na cienkie placki. Podpiekaj je na rozgrzanej suchej patelni, kiedy pojawią się pierwsze bąbelki, odwróć i piecz max 20 sekund. Jeśli przedobrzysz, efektem będzie zupełnie nieelastyczny chips!

Masło orzechowo-karobowe:
* orzechy ziemne zmielone,
* karob,
* olej winogronowy,
* cukier trzcinowy,
* szczypta soli.

Dokładnie wymieszaj wszystkie składniki, proporcje dopasuj do odpowiadającej konsystencji i słodkości. Ja na słoik masła dałam 3 łyżeczki cukru, wyszło średnio słodkie - czyli tak jak lubie. Cukier mozna zmielić na puder, jednak mi odpowiadały kryształki... przywołały wspomnienie o pajdzie chleba z masłem i cukrem, pałaszowanej na wiejskim podwórku :)

Tortillę posmarowałam masłem, posypałam jabłkiem i cynamonem, zawinęłam i tyle.

Warzywa w tempurze

2011-08-31T11:08:00.000+02:00

Świeżo zrobiona tempura jest szaleńczo smaczna, powłoka chrupie a warzywa (coniektóre) rozpływają się w ustach. Lecz jesli tylko pozwolimy jej czekać... smakowitość spada ze 100 do 5-ciu, robi się miękka i tłusta. Nie wiem czy jest sposób, aby warzywa w tempurze nie wchłaniały tyle oleju, jadłam to danie w japońskiej reastauracji, gdzie procedura smażenia na pewno była oryginalna, myślę że taki musi być jej "urok". Jednak wiem iż są pewne dodatki odwracające od tego uwagę, na mnie działają poniższe:
* bardzo czosnkowy sos (tu sojonez z dużą ilością czosnku),
* słodki sos chilli (a jakby inaczej),
* zimny, ugotowany ryż np. basmati
* sos sojowy lekko zaprawiony octem ryżowym i wasabi,
* marynowany imbir.

Warzywa w tempurze:

warzywa pokrojone na kawałki, np. papryka, marchewka, cukinia, cebula, fasolka szparagowa, brokuł, kalafior, pieczarki, kapusta, kwiaty... ziemniak,
ciasto na tempurę: mąka pszenna + sól + lodowata herbata zielona,
olej do smażenia.

Ciasto robimy bezposrednio przed dalszym działaniem, mieszając składniki w misce, konsystencja powinna być około-naleśnikowa. Kawałki warzyw wycieramy papierowym ręcznikiem, nie powinny być wilgotne. Olej rozgrzewamy w woku, nie musi być głęboki, tak 3-4 cm. Partiami zanurzamy warzywa w cieście i smazymy do momentu lekkuśkiego zarumienienia (tylko ziemniaki smazyłam do większego rumieńca). Odsączamy na kratce lub metalowym sitku, na talerzu dodatkowo wykładamy na papierowy ręcznik.

Oryginalnie na tempurę używa się specjalnej mąki, czasem też dodaje się spulchniacza, czasem przypraw. Polecam jednak taką zwykłą wersję, zwłaszcza cukinia to prawdziwe niebo. Oczywiście najlepiej byłoby się tym talerzem podzielić... zamiast zjadać całość...

Moja nowa pasja od 2 dni to panoramy z kalkulatora, przypadkiem odkryłam tę funkcję :) Wczoraj załapała się surowa sałatka z odwróconym vinegretem (3 łyżki cytryny + 1 łyżka oliwy) którą jadałam rok temu codziennie o tej porze i teraz jest najlepszy czas, żeby znowu ten nawyk popraktykować. Niedługo też wstawię mą kuchnię w panoramie :P

Oszukana paella

2011-08-30T13:57:00.000+02:00

To troche taki kulturowy misz-masz i pewnie nie powinnam nazywać tego paellą. Z żadną inną nazwą jednak zupełnie mi się nie kojarzy, a post należy zatytułować. Jest to sposób na wykorzystanie pysznych warzyw i niemniej dobrych resztek z wcześniejszych posileń.

Oszukana paella:
* pół szklanki ugotowanej czarnej fasoli,
* pół szklanki ugotowanego ryżu (lub wiecej),
* 1 marchewka,
* 1/3 średniego pora,
* mała cebula,
* garść świeżego szpinaku,
* łyżka posiekanej natki,
* 1 pomidor,
* 2 łyżki oleju,
* przyprawy: kurkuma, słodka i ostra papryka, gorczyca, świeże lub suszone zioła śródziemnomorskie itp.

Rozgrzewam olej i smażę drobno pokrojoną marchewkę z porem i cebulą (ta w małe piórka). Po chwili posypuję sporą ilością przypraw, zasmażam, dodaję pomidora i szpinak (i teraz należy przykryć lub wlać trochę bulionu i dusić bez przykrycia). Po 2-3 minutach wrzucam ryż i fasolę, solę i pieprzę, dodaję natkę, mieszam minutę dwie.

Kolory wyszły niesamowite (czego zdjęcie nie oddaje). Wybór warzyw dowolny, tutaj żadne nie powinno nie pasować. Zjadłam z kiełkami brokuła (najbardziej kłopotliwe w hodowli w historii) oraz sosem chilli...

Korciło mnie momentami, aby pozostać już na wegańskiej diecie, skoro miesiąc już prawie zaliczony i całkiem mi z tym dobrze. Postanowiłam jednak, że to się narazie nie stanie, więc tak jak było w planie, od września powracam do lakto-owo. W lodówce czeka już paletka mazurskich jajek od babci, które z dylematem ale wdzięcznie przyjęłam...

Jakby jednak nie było... spróbowałam ostatnio zrobić wegańską wersję mojego ukochanego Tagliatelle z cukini zamieniając jogurt na sojonez a parmezan na płatki drożdżowe. Wyszło prawie tak samo dobre, choć na pewno lepszy byłby w tym przypadku jakiś wegański jogurt lub sojowa śmietana.

Na zakończenia dziwny obiad u siostry, a w zasadzie dziwny szpinak... Szpinak przyjechał z mazur do wielkopolski, wyjechał zamrożony a przyjechał już kapiący. Od razu wylądował więc na patelni no i tutaj pojawiła się pustka, gdyż zupełnie nie wiedziałałyśmy jak doprawić taki nierozdrobniony szpinak, aby było smacznie. Czasu było mało, czosnku się wyrzekłyśmy, ja odmówiłam sera i mlecznego zaprawiania tej papki. I koniec końców szpinak był średni. A może ktoś mi powie, tak na przyszłość, jak wybrnąć z takiej sytuacji... ?

Kotlety marchewkowe z pestkami

2011-08-25T17:01:00.000+02:00

Duszniasto dziś i parno. Chodzę po ulicy i skraplam się... kap kap ze mnie, jak w tej reklamie środka antypotka. Kiedy jest gorąco i wpadam do domu to marzę, aby dopaść jakiś soczysty owoc, który napoi mnie i jednocześnie doenergetyzuje. W takich momentach najłatwiej mi zakochać się w owocach. Dzisiaj jednak nie zorganizowałam sobie ani jednego... a że była już zdecydowanie pora obiadowa, to postawiłam na szybki pełnowymiarowy posiłek. Ten zestaw zajmuje nie więcej niż 20 minut :)

Pilnuję się ostatnio z beta-karotenem, poza wszelkimi innymi źródłami, zwłaszcza stawiam sobie za cel zjadać codzień 1 marchewkę, w jakiejkolwiek wersji. Tym razem zarządziłam tak:

Kotlety marchewkowe: (kotleciki marchewkowo-słonecznikowe wg. PUSZKI)

1 duża marchewka,
ząbek czosnku (tym razem nie miałam),
łyżka siekanej pietruszki,
czubata łyżka mąki,
łyżka bułki tartej (w połowie zamieniłam na otręby owsiane),
łyzka pestek słonecznika (dałam mix dyni, pini i słonecznika),
sól, pieprz, olej.

Marchew trzemy na drobnych oczkach, mieszamy wszystkie składniki, przyprawiamy. Może się wydawać, że masa jest sucha (nie ma tu żadnego zlepiacza) ale jak tylko zabierzemy się za formowanie okazuje się wyjątkowo lepka, no to formujemy 3-4 kotlety, lekko obtaczamy w mące i lekko rozpłaszczamy. Smazymy na rozgrzanym oleju. Przepis poleca głęboki olej ale spokojnie można zużyć tylko tyle, aby dokładnie pokryć dno patelni. Są naprawdę niezłe!

Mój kilkunastominutowy zestaw - kotlety, kasza jaglana, grzybki maryni, surówka z papryki i sałaty. A do tego.... oczywiście rzecz jasna, domowy sos chilli (z ostatniego posta). Myślę sobie jednak, że skoro rozgrzewa się już równą warstwę oleju to lepiej zrobić tych kotletów chociażby podwójną ilość, mogłyby potem wylądować w kanapce... a może też i na wynosie. Sprawdzę to!

Wczoraj miałam ogromną ochotę na mąkę i drożdże (słodkie dropsy na ból gardła są niebezpieczne, powodują zły popęd). Bez zastanowienia pobiegłam wygnieść ciasto na pizze a potem przez godzinę zabijałam czas czytając cokolwiek (najlepszy złodziej czasu). Kiedy ciasto wyrosło, usadowiłam na nim to co miałam: koncentrat, oliwki, paprykę, peperoni, pomidora i dużo dużo cebuli (wcześniej posolonej i naoliwionej, aby się nie przypaliła). Pizza primo!

Pomimo grubego ciasta i przy nieskrępowanej uległości - pizza bez sera nie powoduje ociężałości!

Chińskie paczki i domowy sos chilli

2011-08-23T21:02:00.000+02:00

Jest środek lata a mi ostatnie dni upłynęły pod znakiem przeziębienia, imbiru, cytryn i grzanego piwa. Delikatnie złamałam też postanowienie wegańskie, bo z powodu niemiłosiernego bólu gardła ssałam standaryzowany propolis. Poza tym wykroczeniem, w tej kwestii wszystko idzie jak należy. Warstwią się wielorakie wnioski ale o tym napiszę z upływem końca miesiąca. Teraz zdrowieję i wychodzę z mroczku, mobilizuję się do jedzenia większej ilości surówki, no bo kiedy jak nie teraz... !?

Paczki, rolki, sakwy, sajgonki? nie wiem jak nazwać te stworzenia, które zjadłam dziś na kolację. Przecież nie każdy wytwór z papieru ryżowego musi być od razu sajgonką... a moze powinien? Ech... wiem jedno, nazewnictwo w gotowaniu nie jest wielce ważne :-)

Chińskie paczuszki......
* 4 arkusze papieru ryżowego (średniej wielkości),
* 1/3 duuużego brokułu,
* 1 duża marchewka,
* kawałek pora,
* olej,
* sól, przyprawa do woka (lub inna).

Brokuł podziel na maleńkie róże, marchew i por w niewielkie paski. W woku rozgrzej 2 łyżki oleju, smaż marchew i brokuł często mieszając, dodaj por, na końcu sól i przyprawę, zasmaż i przestudź. Papier ryżowy zanurz w wodzie i połóż na czystej ściereczce, na środku umieść warzywa, kiedy papier zmięknie zwiń ściśle w rulon. Można podgotować na parze... lub uprażyć w piekarniku (ja nic dalej nie robiłam).

Do kompletu pasuje tu jak nigdzie indziej słodki sos chilli. Zrobiłam drugie podejście i wyszedł taki jaki powinien wyjść, idealny, słodki a jednocześnie bardzo ostry (tochę bardziej niż sos z taotao...). Jest to lekko dopasowana wersja sosu z blogu Just My Delicious . P y c h a

Słodki sos chilli (ostry :)
* 300ml wrzątku
* 1 łyżka płatków chilli,
* 1/2 szklanki cukru trzcinowego,
* 50ml octu z białego wina,
* 3 ząbki czosnku,
* szczypta soli,
* 1 łyżka maki ziemniaczanej.

Do wrzątku wsyp płatki, cukier, ocet, wyciśnięty czosnek i sól. Gotuj miksturę 5-10 minut. Następnie odlej trochę płynu i roztrzep w nim mąkę, przelej spowrotem i energicznie mieszając gotuj całość do momentu aż kolor mętny zamieni się w szklisty. Gorący sos przelej do słoiczka lub butelki. Przechowuj w ciemnym, suchym miejscu a po otwarciu w lodówce.

Wyszły mi 3 małe słoiczki. Oj oj, liczę że zdążę to wyjeść, powoli i małymi porcjami... na pewno nie w takich ilościach, które uszykowałam dziś do sajgonek :) ale wciąż prowadzę zwyczaj nie próbowania smaku podczas przygotowywania czegokolwiek... tę przyjemność zostawiam sobie, kiedy danie podano już na talerzu...

Twarożek z kiszonych migdałów

2011-08-18T19:14:00.000+02:00

Ten serek jest bombowy, chciałabym jadać taki codziennie. Dziś wystąpił na chlebku chrupkim, które jest moim pieczywem awaryjnym, na bułce lub pajdzie normalnego chleba musi pewnie komponować się jeszcze bardziej wyjątkowo. Jutro szukam migdałów... no i przede wszystkim trzeba mi szybko kisić ogórki :)

O kiszeniu migdałów (i tymże serku) pisała tutaj Wegetarianka, u niej znajdziecie nieco inny step by step. A ja postępowałam mniej więcej tak...

Pomidorowy twarożek z kiszonych migdałów:
* migdały (nie obierałam)
* woda po kiszonych ogórkach (dobrze, jesli zachował się też ukiszony czosnek),
* pomidor,
* pieprz, sól, oliwa

Migdały moczyłam w kiszonej wodzie z czosnkiem około 1 dobę (w lodówce). Po tym czasie odcedziłam i suszyłam na sitku (też w lodówce) następną dobę (tylko dlatego, że nie mam malaksera a młynek elektryczny, który nie toleruje żadnej wilgoci). Suche migdały zmieliłam na proszek a następnie wymieszałam z bardzo drobno pokrojonym pomidorem (pomidor bez skórki, nie sparzany lecz wyfiletowany), łyżeczką oliwy i przyprawami.

Z dodatkami można dowolnie eksperymentować. Wegetarianka proponowała towarzystwo ogórka, prażonego lnu, szczypiorku... Jeśli nie dodamy jednak mokrego pomidorka, trzeba by jakiegoś płynu, kiszonego soku, wody czy oliwy (chyba że mamy super sprzęt, który w efekcie turbo obrotów zamieni nasze migdały w krem...)

Sos z suszonych śliwek

2011-08-16T18:47:00.000+02:00

Zazwyczaj jest tak, że jesli powiem głośno lub napiszę słowo na temat moich zamiarów, one gasną. Tak jakby werbalizacja była równoznaczna z anulowaniem, wycofaniem mojego stanowiska. Tutaj więc jak nigdzie indziej, najlepiej stosować mi zasadę "nie zapeszania", jeśli myśli lubią wymykać się spod kontroli i robić na złość planom, trzeba mi trzymać je do końca w zamknięciu przed światem... Dziwne lecz prawdziwe.

Zaskoczyłam się dzisiaj bardzo, że sos śliwkowy o którym napisałam ostatnio, rzeczywiście pojawił się na talerzu. Myśl nie zgasła, nie pojawiło się zwątpienie, plan zrealizowano. Miły to wyjątek...

Sos z suszonych śliwek:
* 8 suszonych sliwek,
* filiżanka wody,
* 1/2 szklanki bulionu,
* ząbek czosnku,
* łyżka siekanego koperku,
* sól, pieprz, ostra papryka,
* po kilka kropel octu balsamicznego i sosu sojowego.

Śliwki zalać wodą i moczyć 1/4 doby. Ugotować w tej samej, aż zmiękną (ok. 10 minut), zmiksować. Wlać bulion, wyciśnięty czosnek i przyprawy, zagotować i dusić ok. 10 minut. Odparować, jeśli potrzeba (generalnie sos bardzo szybko gęstnieje).

Wersja obiadowa, z kaszą gryczaną i drugą porcją seitanu (zamarynowanego i usmażonego). Odsłona kolacyjna to resztka barszczu, który gotowałam w sobotę oraz krokiet naleśnikowy z farszem z pozostałej kaszy... lekko spoitej musztardą. Czyli bieda, bieda, bieda... ale przynajmniej miałam super sposobność w końcu rozmrozić lodówkę i pozbyć się z niej ogromnego lodowca :)

Sznycel...

2011-08-13T20:17:00.000+02:00

Rano zabrałam się za ugniatanie seitanu. Nawet to lubię, chociaż sporo osób uważa robienie seitanu od podstaw za coś wybitnie pracochłonnego. Nic bardziej mylnego, wymywanie pół kilo mąki nie zajmuje mi nigdy więcej niż 25 minut, wcale się nic nie brudzi i odcisków na palcach mam zero. Wiadomo jednak, że w każdej kuchni inne prawa panują...

Nie jest to zbyt zdrowy produkt, także daję mu przyzwolenie średnio cztery razy w roku. Dzisiaj z połowy porcji zrobiłam sznycle, druga połowa marynuje się na nieco innego kotleta, z sosem śliwkowym do którego przymierzam się od długich miesięcy.

Sznycle wyszły zadziwiająco dobre, panierka bez jajka idealna. A mianowicie:

* seitan, ugotowany, pokrojony w duże plastry i konkretnie zamarynowany w przyprawach i sosie sojowym ok. 1 godzinę,
* na panierkę: mąka żytnia, woda, sól, pieprz, bułka tarta,
* olej.

Plastry seitanu obtaczam w mące, cieście z mąki i wody (można je przyprawić) i dalej w bułce tartej. Smażę sznycle na rozgrzanym oleju.

Z resztek ciasta i bułki tartej (których zawsze wysypane jest za dużo) można wysmażyć całkiem dobre wytrawne placki. Wystarczy dodać nieco mleka sojowego i przypraw oraz trochę oleju. Wykładać ciasto łyżką cienko na rozgrzaną patelnię, potrzebują tylko chwilki czasu. Konsumpcja kolacyjna, z czosnkową sałatką z pomidorka, kalafiora, pestek i kotleta.

---
Czaderska piosnka tygodnia... uwielbiam magiczne lata 80-te!

Ciecierzyca z patelni

2011-08-12T18:05:00.000+02:00

Ten przepis to moje pierwsze zetknięcie z ciecierzycą, trzy latka temu. Zaiskrzyło, a jakby inaczej, bo groch włoski nie smakować nie może. Pomysł z serwisu Puszka .

Ciecierzyca z czosnkiem, porą i cytryną:
* puszka ciecierzycy,
* duży por,
* kilka ząbków czosnku,
* skórka i sok z połowy cytryny,
* olej, sól, pieprz,
* opcjonalnie zielona pietruszka.

Na patelni smazymy talarki pora i startą skórkę z wyszorowanej cytryny, kilka minut. Wrzucamy plasterki czosnku, po minucie odsączoną ciecierzycę, ewentualną pietruszkę oraz sok z cytryny. Podgrzewamy kilka minut, przyprawiamy i jemy, np. na ziemniaczanym puree, które wdzięcznie przyjmie nadmiar oleju. Się pojadło...

Kukurydza i super-masło

2011-08-10T21:04:00.000+02:00

Chciałabym napisać, że niebezpieczeństwo minęło a wszystkie obawy się wycofały, jednak jeszcze mi nie wolno, bo jeszcze muszę poczekać zanim krzyknę Hurra i odetchnę z ulgą. Ale idzie ku lepszemu. A to już bardzo wiele znaczy...

Nabrałam ochoty na dobre rzeczy. Kupiłam kolbę kukurydzy, która zawsze przypomina mi i będzie przypominać o kukurydzy sopockiej, mocno psikającej po ubraniach i brodzie, wyciekającej i pozostawiającej plamska na wyjściowym ciuchu. Do saszetki z solą powinni dokładać też jednorazowe śliniaki... ciapom, nie potrafiącym jeść z klasą (o ile jest to w tym przypadku możliwe).

Nic nie wskazuje na to, abym gdzieś wyjeżdzała w to lato, ale ćwiczyć estetykę zawsze warto, tym bardziej że ćwiczenia z kukurydzą są wyjątkowo przyjemne. A jak to się robi? Kupuje kolbę na targu, oczyszcza ją z liści i włosów, gotuje w lekko posłodzonej wodzie 30 minut, wyławia i lekko pruszy solą. Potem obgryzamy ciepłą sztukę i dokładnie gryziemy, gdyż nierozdrobniona kukurydza jest zupełnie niestrawna a co za tym idzie nieprzyswajalna (jej wartości odżywcze), tylko najnormalniej sobie przelatuje przez jelitka i wylatuje bez sensu. Według wielu źródeł, połączenie kukurydzy z warzywami, podobnie jak ryżu z fasolą czy m.in. pełnego ziarna i orzechów, stanowi pożądane połączenie dla wegetarian, stwarzające gwarancję nabycia pełnowartościowego białka...

Na zdjęciu dwie połówki, ale zagalopowałam się... połowa przeszła do kategorii kolacji. No bo pojawił się jeszcze penne z sosem wielowarzywnym i orzeźwiający koleslaw. Było dobrze, więc niepotrzebnie zabiłam to kawą... ( Czy Wy też macie w głowie święte przekonanie, iż kawa po jedzeniu rujnuje wszystko i neutralizuje połknięte witaminki i pierwiastki, kradnie całą dostępną witaminę C a nawet jej rezerwy a dodatkowo zabarwia pokarmowe treści na czarno...? )

Druga sprawa, wymyśliłam że pójdę zrobić masło orzechowe ale fistaszków było śmiesznie mało. Do młynka wrzuciłam więc poza nimi len, nasionka konopii, płatki drożdżowe i pokruszone nori. Po zmieleniu treści na proszek wymasowałam go z oliwą, solą i kilkoma kroplami oleju sezamowego. Otrzymałam pastę - masło - smalczyk... Mały słoiczek zdrowia... nazwałam super-masłem z uwagi, że zawiera aż dwa superfoodsy, czyli że algi & konopię :)

Lekki chlebek 2 x 1,5 h

2011-08-08T22:02:00.001+02:00

Tydzień zaczął się groźnie i w myślach modlę się, żeby to był tylko sen i nieprawda. Bywało przecież już tak, że nastawiałam się na najgorsze a w rzeczywistości życie fundowało mi zupełnie łagodny scenariusz. Bardzo liczę na to, żeby było tak teraz. Mam serdecznie dość tej całej otaczającej mnie nieprzychylności!

Sprawy kulinarne są dla mnie ostatnio podrzędne. Nie wymyślam fajnych przepisów i nie lecę do sklepu po elementy do ich skonstruowania, na targu nie byłam od wielu dni. Przygotowuję w większości z tego, co zgromadziło się w szafce i lodówce. Chętnie jak nigdy, robię większe porcje, na kilka dni. Jak ostatnio... pieczywo, sałatki z gotowanych buraków, monoleczo, prosta tarta, 60 ciastek, słoik sojonezu... Potem wystarczy ugotować kaszę gryczaną, zetrzeć marchewkę lub cokolwiek i nienajgorszy obiad gotowy. A z udziałem takiej wczorajszej kaszy można zrobić smaczną zapiekankę jak dzisiaj. W żaroodpornym, naoliwionym naczyniu ułożyć warstę kaszy a potem nasze warzywa, np. marchewkę w kostkę, odmrożony groszek, oliwki, pociachaną cebulę oraz rondo z dużej cukini, na to idzie beszamel podobny jak Tutaj lecz nieco bardziej przyprawiony. Do piekarnika, aż cukinia będzie upieczona.

Energii nie marnować więc przy okazji upiec pieczywo na kolejne kilka dni, na przykład bułko-chleb. Chleb jest bardzo lekki i smakuje jak bułka. Zamiast dzielić ciasto postawiłam na jeden większy kształt, który po wyrośnięciu zadziwiająco potroił swoją objętość. Po raz pierwszy udało mi się uzyskać chrupiącą skórkę zamiast dręczącej skórki twardej. Mniemam, że było to efektem większej wilgotności panującej w piekarniku. Początkowo planowałam włożyć naczynie z wodą, ale w ostatniej chwili namyśliłam się na zapiekankę z bulgoczącym beszamelem i zdaje się, że ruch ten spowodował wilgotność wystarczającą.

Chlebek jak bułka:
* 8 kopiastych łyżek mąki pszennej pełnoziarnistej,
* 7 kopiastych łyżek mąki białej,
* 5 kopiastych łyżek otrąb owsianych,
* duża łyżka świeżych drożdży,
* mleko sojowe (w temperaturze letniej),
* sól, cukier,
* 2 łyżki oleju,
* troszkę lnu i ostropestu (opcjonalnie)

Do miski przesiać obie mąki, posolić, dodać len i ostropest, zamieszać i zrobić dołek. Rozkruszyć w nim drożdze i posypać lekko cukrem, zalać mlekiem (ok. 2/3 szklanki) i odstawić na 15 minut. Wlać olej i tyle mleka aby można było wyrobić prawie nielepiące się ciasto, potem wysypać otręby na blat i zagniatać na nich kulę kilka dobrych minut, aż ciasto będzie gładkie i elastyczne. W razie konieczności dodać trochę letniej wody lub więcej otrąb. Kiedy zagniecione, przykryć i odstawić na 1.5 godziny, po tym czasie ponownie zagnieść, uformować dowolny kształt i włożyć do natłuszczonej i wysypanej formy, naciąć. Odstawić pod przykryciem na kolejne półtorej godziny, potem piec w 200 stopniach ok. 40 minut.

Po pieczeniu, mały spacer po osiedlowych terenach zielonych, małe piwo i małe rozmowy...

Monoleczo

2011-08-07T19:35:00.000+02:00

Po pierwszym tygodniu czysto roślinnego odżywiania mam się okej. Pokus i tęsknoty nie zaobserwowałam, chociaż pojawił się w myślach pewien brak... brak koloru białego. Zaspokoiłam go dzisiaj domowym sojonezem i załatwiło to całą sprawę. Sojonezem płynnym co prawda, ale białym, gładkim i dobrym. Z jego udziałem urodził się i dwukrotnie pojawił przed nosem, pewien pyszny sposób na brokuła: brokuł parowany + sojonez + lekko uprażony sezam. Mniu.

Drugie wspomnienie tego dziwnego weekendu to cukiniowe leczo, czyli mimowolne monoleczo, które chętnie przyjęłoby więcej różnych warzyw aczkolwiek po prostu zaistniała ich nieobecność. Pomimo, takie skromne leczo nie było leczem złym. Podpasowało do obiadów jak i do bułki. Lato lato...

Leczo z cukinii:
* cukinia obrana i pokrojona w kostkę (wg mnie im większy okaz, tym bardziej sprawdzi się w tym przypadki, małe cukinie mają już inny smak i 'strukturę),
* cebula, pokrojona w grubsze ćwierćplasterki,
* koncentrat pomidorowy,
* przyprawy: sól, pieprz, lauro liść, suszone oregano, ew. słodka i ostra papryka,
* ocet jabłkowy/winny, cukier, olej.

W garnku rozgrzewam olej i smażę cebulę, wrzucam cukinię i przesmażam, podlewam bardzo małą ilością wody, wrzucam liść i gotuję pod przykryciem co jakiś czas mieszając. W połowie czasu dodaję trochę koncentratu, octu, cukru i wszystkie przyprawy. Duszę aż cukinia będzie się całkowicie rozpadać...

Bonus: jedno z ostatnich śniadań - domowa bułka z patelni, ananas, muss z czerwonej fasoli, starty ogórek, herbata & herbatniki... A jakie plany na nowy tydzien? ani bliżej ani dalej nieokreślone.

Herbatniki wegańskie

2011-08-04T17:02:00.000+02:00

To chyba najlepsze ciastka, które do tej pory wyszły z mojego piekarnika. Mają urok, smak, teksturę i aromat pomimo, że nie zawierają żadnego szczególnego składnika. Prosty skład a efekt czaruje.

Herbatniki! (owsiane, pełnoziarniste) SZTUK 60:
* trochę mniej niż 1/2 kostki margaryny roślinnej,
* 1/2 szklanki cukru trzcinowego,
* 2 łyżeczki octu jabłkowego,
* kapka aromatu migdałowego,
* 2 łyżki drobnych rodzynków,

* 2 łyżki mąki białej,
* 7 kopiastych łyżek mąki pszennej pełnoziarnistej,
* szklanka płatków owsianych,
* po szczypcie soli, sody i proszku do pieczenia,

* 2-3 łyżki wody

W rondelku rozpuścić margarynę a w niej cukier, dodać ocet, aromat i rodzynki, przestudzić. W misce zmieszać przesiane mąki, sól, sodę, proszek i płatki. Połączyć obie grupy i zagnieść kule, w razie konieczności dodając trochę wody. Kulę schłodzić w lodówce około godzinę, potem rozwałkować grubo i wycinać małe kułeczka (np. za pomocą słoiczka po małym koncentracie pomidorowym). Przełożyć na blachę i piec w 190 stopniach kilkanaście minut, do czasu aż herbatniki bedą lekko zarumienione.

Przy okazji upieczono również tartę z czerwoną soczewicą. Tarta średnia na jeża, więc przepisu nie ma :)

oraz cztery bułki z sezamem. Jeszcze nie zjadłam więc nie wiem czy się udały. Wyglądają spoko :D

Chow mein - dowolna strawa...

2011-08-02T20:43:00.000+02:00

Dzień spod znaku pks-owej, małej wycieczki do Kalisza. Mam wyjątkowo mały odcinek czasu do dyspozycji, między autobusem przyjezdnym i odjezdnym... dlatego przy śniadaniu rysuję prowizoryczną mapę miasta. Uwielbiam mapy, jeszcze bardziej podróże...

Nie zorganizowałam się zupełnie z prowiantem, jadąc DO wymyślam co mogę kupić i zjeść na mieście, na myśl przychodzi bułka i studencki mix. Przed wyjściem z domu zaliczyłam dużego szejka z czarnej porzeczki i banana, ale ale... to już 3 godziny kiedy nic nie piłam i nic nie jadłam... podróżnicza ekscytacja zawsze chłonie moją energię, powietrze jest upalne jak dawno nie. Wysiadam i załatwiam jedyną sprawę a potem szukam sklepu z czymkolwiek, gdyż bardzo padam. Niestety okolica jest niełaskawa, oferuje tylko sklepy monopolowo-spożywcze, wchodzę, wącham, wybieram, płacę i uciekam na bylejaką ławkę. Tam pożeram suchą pełnoziarnistą bułkę popijając byle jakim napojem słodkim. W sekundzie przychodzi też pewien wniosek... sucha bułka zjedzona na powietrzu, na obcej ławce, na głodzie itp smakuje sto razy bardziej niż grubo nadziane kanapunie jedzone w kuchni, którą znamy na pamięć :)

A kiedy wracam Z, wymyślam co mogę zrobić na późny obiad. Na myśl przychodzi makaron, błądzi gdzieś też jakiś przecier pomidorowy... którego nie ma. Droga jest godzinna, słońce tak pięknie uspokaja mysli, że aż prawie usypia, mijam sto pól kukurydzy jedno i dwumetrowej, zastanawiając się nad jej genetyczną modyfikacją. Jakkolwiek... uświadamiam sobie obecność puszki kukurydzy w szafce i już mniej więcej wiem co pojawi się w talerzu... Nie mam siły na zakupy a chow mein jest chyba najmniej wymagającym posiłkiem pod dzisiejszym słońcem...

Chow mein (przesmażony makaron) z kukurydzą, cebula, czosnkiem, kiszonym ogórkiem i grillowaną cukinią (tą ze śniadania)

Wcześniejszy chow mein, z marchewką, kiełkami mung, cukinią i sezamem. (Tani i bezjajeczny chow mein kupiłam jakiś czas temu w Lidlu)

Oraz inny wok, zamiast chow mein - nudle, z brokułem, fasolką, pieczarkami, cebulą... posypka to nasionka konopii.

Start z jaśminotto

2011-08-01T20:28:00.000+02:00

Moja osoba złożona jest z kilku części, mentalnie odrębnych osobników... całe życie walczę ze swoimi odbiciami, wieloma twarzami i ich widzimisiami. I choć bywają całe tygodnie, kiedy wszyscy ładnie i spójnie współpracujemy, to chwilami interesy kolidują... Istnieje pewna część mnie, która lubi robić na złość i na przekór, nie ma ona rozumu ani nie dąży do żadnej idei, po prostu czyni na opak i ma z tego nieuzasadnioną radość. Na szczęście nie jest bardzo trudno zamknąć jej usta. Dzisiaj wprowadziła pewien chaos i zwątpienie w vegan august, nawymyślała sobie sprawniej niż niejeden rzeczywisty kontrrozmówca, zabawna, ale ja się na to nie dam nabrać...

Na śniadanie poleciały domowe bułki z lnianym masełkiem i warzywami. Potem melon, no i obiad: fasolka, marchewka i świetne jaśminowe risotto z cukinią i groszkiem, robione na podobnych zasadach jak z e s z ł o r o c z n e , podlewane trzema różnymi wywarami, które słoikowały akurat w lodówce.

Z mojej strony wyślę jeszcze w eter ważne pytanie do weganek... jak rozpoznać w sklepie wegańskie pieczywo? Czy są może jakieś pewniaki, w stylu: ciabatta zawsze i wszedzie jest wegańska ? czy jedynym sposobem jest kierowanie się do małych piekarni gdzie sprzedawca zna wszystkie składy... ? Ale co w sytuacjach kiedy ktoś częstuje nas jakimś tam anonimowym chlebem...? A może teraz już się nie dodaje jajek i mleka do zwyczajowego pieczywa pszennego i ja o tym nie wiem? Please help somebody me.

Kąpiel w Nowiu

2011-07-30T20:32:00.001+02:00

Dzisiaj zamiast jedzenia podaję przepis na kąpiel odtruwającą. Jej sekretem jest Nów oraz Sól. Sól jest tania a nów jest dzisiaj, następny będzie za miesiąc (dokładne daty można sprawdzić w Księżycowym kalendarzu ).

O co chodzi?
Podczas Pełni potencjał samoleczenia organizmu znajduje się w swojej fazie szczytowej, z kolei podczas Nowiu osiąga się najlepsze efekty w zabiegach oczyszczających, ponieważ wówczas możliwości samoodtruwające i samooczyszczające organizmu są największe. Kąpiel solankowa w czasie nowiu ma podobne działanie oczyszczająco-odtruwające, co 3-dniowa głodówka.

Jak to działa?
W przeciwieństwie do normalnej kąpieli, podczas której wilgoć wydobywana jest ze skóry, kąpiel w solance pozwala soli odkładać się w wierzchnich warstwach naskórka i wiązać tam wodę, co pozwala utrzymać naturalny, ochronny płaszcz na skórze, dzięki czemu nie wysycha. Podczas takiej kąpieli toksyny w procesie osmozy opuszczają organizm i przedostają się wody, podczas gdy minerały zawarte w solance wchłaniane są przez skórę, obniża to kwasowość ciała i równoważy PH skóry.

P r z y g o t o w a n i e:
Przed wejściem do kąpieli dobrze jest dokonać eksfoliacji martwego naskórka na całym ciele, szczotką lub rękawicą masujemy całe ciało ruchami okrężnymi w kierunku serca. Wannę napełniamy ciepłą wodą i wsypujemy czubatą szklankę naturalnej soli (morskiej lub kamiennej). Można wkropić ulubione olejki. Zanurzamy się na kilkanaście minut i wypijamy małymi łykami 2 szklanki wody mineralnej (nie źródlanej). Polecam też świece i muzykę :)

Zupa, ogórki, imieniny i fobia

2011-07-28T20:35:00.000+02:00

Mam przyjemność poinformować, że na cały sierpień planuję odżywianie wegańskie. Chcę sprawdzić swoje samopoczucie, wypróbować conieco nowych pomysłów a także przekonać się, czy tęskno mi będzie za jakimś lakto-ovo pokarmem. Taka przymiarka, na wypadek gdybym kiedyś miała podjąć tę ważną decyzję. Skupiam się teraz na tym, żeby wyjeść ewentualne produkty z lodówki, zostało kilka dni więc wszystko się uda. I am pretty excited!

Teraz będzie rzecz o zupie buraczkowej... niestety lub stety ona zawsze wychodzi mi inna i wiele razy nie byłam zachwycona. Nie sztuką jest dodać barszcz w proszku z całym wachlarzem wspomagaczy, może kiedyś ale nie teraz... bo teraz moja satysfakcja kulinarna zastrzega sobie brak chemii. I to jest niegłupie...

Zupa buraczkowa:
* 2 duże buraki,
* marchewka (lub cała włoszczyzna),
* 2 ziemniaki,
* cebula,
* łyżka suszonych buraków (opcjonalnie, ale warto),
* przyprawy: sól, cukier, pieprz, ziele, liść, goździki, pietruszka
* do podania: gęsta śmietana i zakwas buraczany,
* olej.

W garnku z grubym dnem rozgrzewam olej i podsmażam cebulę, wrzucam pokrojone ziemniaki i smażę wszystko minutę. Następnie wlewam wodę, wkładam pokrojone buraki, marchew, liść, goździki, ziele i suszone buraczki. Gotuję około godzinę, pod koniec przyprawiam posiekaną pietruszką, solą, cukrem i pieprzem. Na każdą miskę zupy daję łyżkę śmietany i chlust zakwasu, mieszam to i zalewam dwoma wazówkami zupy. Można też bez śmietany a i jeśli nie mamy zakwasu to da radę, ale wtedy przyprawiamy zupę sokiem z cytryny lub octem...

Cóż jeszcze, ogórki, czyli mój pierwszy przetwór (a tak się ich bałam...). Jest to surowy, uniwersalny przepis 2w1, zjemy szybko - to będą małosolne, poczekamy - staną się prawdziwie ukiszone. Nauczał tata...

Ogórki małosolne/kiszone (na teraz, nie na zimę):
* ogórki gruntowe,
* chłodna woda z kranu,
* czubata łyżka soli na 1 litr wody,
* 2 ząbki czosnku,
* korzeń chrzanu (wielkości dużego palca),
* duży kwiatostan kopru,
* łyżeczka gorczycy, liść, ziele ang.

Ogórki dobrze myjemy, sól rozpuszczamy w wodzie. Chrzan obieramy i kroimy. W czystym dużym słoiku układamy połowę wszystkich przypraw i ciasno układamy ogórki w pionie, układamy drugą połowę "dodatków" i zalewamy wodą, najlepiej żeby w całości przykryło, ale poziom wody nie może sięgać dekla, bo będzie się podnosił w miarę upływu czasu. Słoik zakręcamy "na luźno", kładziemy na jakiejś podstawce i zostawiamy na 3 dni, trzeciego dnia zakręcamy całkowicie. Ogórki będą miały małosolny smak od dnia trzeciego, smak kiszony po około tygodniu (ja lubię takie najbardziej). Kiedy stwierdzimy, że są już bardzo bardzo kiszone, przechowujemy słoik w lodówce.

Jestem świeżo po imieninach, moich i nie tylko. Świętowanie było wieloprocentowe i multigatunkowe a towarzyszyło temu m.in. ciasto z zapadniętą śliwką i ciasto francuskie ze spieczonym koncentratem :)

Z mojej ręki wyszły strasznie przesolone placki / burgery z cukini, z "Przemytników marchewki i spółki".
Wyglądały dobrze, trzymały fason mimo że bez jajka. Z tym, że trudno mi ocenić ich smakowitość w przypadku dominacji soli.

W ostatni weekend miały miejsce dwa koncerty Morrisseya i chociaż długo wyobrażałam sobie, że tam pojadę to oczywiście nie stało się nic podobnego. Nie jestem koncertową dziewczyną z powodu wymyślonej lub rzeczywistej agorafobii. Jakiś czas temu zaprzysięgłam jednak, że jakkolwiek będę przerażona to nie przepuszczę koncertu The Cure, ostatniej zimy dodałam do tej skromnej listy pana M. i naprawdę jestem zła, że nie spełniłam pragnienia, zwłaszcza iż niewiadomo czy będzie następna okazja, a The Smiths zdeterminowało mi wszystkie miesiące zimowo-wiosenne.

Na koniec jeszcze dzięki za nominacje, ja jednak nie lubię takich gier i zabaw.

Marchewka z groszkiem

2011-07-19T14:49:00.000+02:00

Wczoraj przyjechały do mnie wielkie siaty pełne wiejskich warzyw, w tym góra zielonego groszku, który trzeba było wnikliwie wyłuskać, uważając przy tym na małe białe stworzonka. Potem krótki blansh i do zamrażalki, będzie pod ręką kiedy zawołam...

Marchewkę z groszkiem chyba każdy dobrze zna, choć mi szczególnie kojarzy się ze szkolnymi stołówkami. Tamta zawsze była w formie pulpy, może kiedyś taką odbębnię a narazie praktykuję marchewkę w kawałkach, w zawiesistym sosie...

Marchewka z groszkiem: (2 porcje)
* garść małych marchewek,
* garstka świeżego groszku,
* łyżeczka masła,
* łyżka mąki,
* sól, pieprz, cukier.

Marchewkę pokroić na grube plasterki (lub jesli jest duża to w kostkę). Zalać w garnku wodą tak, aby dobrze przykryła, dodać 2 szczypty cukru i gotować 10 minut na małym ogniu. Z mąki i masła ulepić kulkę wielkości orzecha włoskiego, włożyć do garnka, przykryć i gotować 5 minut pod przykryciem. Zdjąć pokrywkę i wymieszać łyżką, wrzucić groszek, zagotować, dodać sól i pieprz. Odparować, jesli trzeba.

Przyjechały też cztery duże ciemnozielone sałaty rzymskie, prosto z pola. Zastanawiam się czy nie są przypadkiem krzyżówką z jarmużem, nigdy go co prawda nie jadłam ale miałam kontakt ze sklepowymi rzymiankami i zakodowałam je jako dość delikatne, tota jest twardawa i mięsista... :)

Obok jeszcze kotlety z czerwonej soczewicy i płatków owsianych, uformowane z farszu, który został po ostatnich śmiesznych pierogach... deko likopenu i synigryny.

Letnie warzywa z woka

2011-07-15T21:42:00.000+02:00

Początkowo miały to być letnie warzywa saute, jednak ocet nigdy nie będzie sybstytutem wina w kuchni i trzeba się z tym pogodzić. Bez względu na to i tamto, uśmiechnęłam się dzisiaj kiedy zobaczyłam przed sobą ten talerz. A po wylizaniu go, byłam cała rozpromieniona. Czy można chcieć czegoś więcej od letniego obiadu ?

Letnie warzywa z woka: (na 1 os.)
* garstka fasolki szparagowej (żółtej, płaskiej),
* 3 młode, małe marchewki,
* kawałek małej cukini,
* 2 łyżki oleju,
* sos ---> 1 łyżka octu z białego wina, 1 łyżka octu balsamicznego, cukier, sól, pieprz,

* do podania: puree ziemniaczane, sałatka z pomidora, pietruszka!

To super proste - rozgrzej olej w woku, wrzuć pokrojone warzywa, smaż mieszając kilka minut (np. 5) podlej mieszanką octową i duś wszystko do odparowania płynu. Podawaj na rozgniecionym ziemniaku, obok pomidora, natki i kota...

U mnie znalazł się jeszcze kawałek pora ale nie ma go w przepisie, bo się lekko przypalił, więc się nie nadaje. Warzywa powinny zachować swoją świeżość-chrupkość, fenomen woka właśnie to nam zapewnia. Poza wymienionymi warzywami mozna skorzystać z cząstek kalafiora, połówek rzodkiewek itp. zupełnie bez obaw, nawet fasolka szparagowa nie była surowa po tak krótkim czasie obróbki, Proporcje octu białego i balsamicznego są również do zindywidualizowania.

PS. (pomysł na położenie warzyw na puree wyrósł stąd, iż przelało mi się za dużo oleju do woka, wyszło więc tłusto... a ziemniaczana pulpa zdaje się właśnie uwielbiać swego rodzaju tłuszczyk).

Marynowanie tofu

2011-07-14T19:29:00.000+02:00

Sprawa wygląda tak... jeśli chcemy polubić tofu i używać go w naszej kuchni, trzeba zrozumieć conieco na temat jego marynowania. Wciąż jeszcze spotykam się z reakcją, że ser tofu jest bez smaku & bez sensu, smutno słyszeć takie opinie, bo w większości musiały zrodzić się w efekcie niewłaściwego przygotowania. A być może gdyby więcej osób dało mu szansę i wzrósłby popyt, częściej możnaby było spotkać tofu na półkach. Narazie oferta jest minimalna a w mniejszych miastach nawet równa zeru...

Nie mam zbyt wielu tofowych eksperymentów na koncie, właśnie głównie przez jego małą dostępność. Pierwszym i być może moim najbardziej ulubionym sposobem na podanie sera są po prostu smażone kostki, zamarynowane wg zasady - im dłużej tym lepiej. Im bardziej i mocniej tym lepiej...

Do marynaty podchodzę jednak na czuja, używam tego co wpadnie pod rękę, multimieszanka musi być konkretna a oprócz sypkich kolorowych przypraw powinien znaleźć się w niej sos sojowy oraz sok z cytryny, czosnek, imbir lub musztarda, którą ostatnio przywykłam już na stałe stosować.

Ale można to też zrobić prościej, wg schematu który zapisałam kiedyś za książką "Odnowa na talerzu":

oliwa z oliwek, rozgnieciony czosnek, sól, pieprz i posiekana bazylia,
sos sojowy wymieszany z przegotowaną zimną wodą (2/3 wody + 1/3 sosu), zioła - majeranek, tymianek i czosnek,
olej z pestek winogron wymieszany z sosem sojowym,
sos sojowy rozmieszany z wodą, dobra musztarda, oliwa, dowolne zioła,
sos pomidorowy, niewielka ilość sosu sojowego, pierz cayenne i czosnek.

Marynuj pokrojone tofu od 2 godzin do 5 dni. Można zalać kawałki w słoiku i przechowywać w lodówce, co jakiś czas obracając słoik zakrętką do góry. Przed smażeniem należy tofu odsączyć i wrzucić na rozgrzaną już patelnię

Z tego samego opakowania zdąrzyłam też wypróbować sos czosnkowy z tofu, czyli zmiksowane tofu naturalne z kilkoma łyżkami oliwy i kilkoma ząbkami czosnku, solą, pieprzem i wodą - do otrzymania odpowiadającej nam konsystencji. Wyszło ciekawie i sos taki może mieć niejedno zastosowanie, chociaż średnio sprawdził się w mojej sałatce ziemniaczanej (może przez fakt, że ziemniaki były gorące). Lepiej poradził sobie np w sałatce ryżowej, z kapustą pekińską, groszkiem, cebulą i pomidorem :)

Kiedy jesteśmy gotowi na wegetarianizm? (Cz.5)

2011-07-08T22:34:00.000+02:00

Hmm, kiedy to może być? Być może wtedy, kiedy zdamy sobie sprawę z mięsnego uzależnienia? Tomasz Nocuń przedstawia mechanizmy obronne, którymi nałogowcy lubią przykrywać swoją świadomość...

" Pożądanie mięsa zmienia procesy myślenia tak, aby usprawiedliwić jego spożywanie. Im bardziej inteligentna jest osoba uzalezniona, tym łatwiej potrafi podać powody, dla których jedzenie mięsa jest "konieczne". Uzależnione myślenie nie jest oparte na konkretnych dowodach czy faktach. Mechanizmy obronne, którymi posługuje się osoba uzależniona to: zaprzeczanie, racjonalizacja i projekcja. Włączają się one bez udziału świadomości i służą odpowiedniemu zniekształcaniu prawdy.

Zaprzeczanie - jest spowodowane oporem wobec zmian. Jak długo ktoś zaprzecza rzeczywistości, tak długo może trwać przy swoich nawykowych zachowaniach. Dostrzeżenie rzeczywistości taką, jaką jest, musiałoby prowadzić do zmian, przed którymi broni się osoba uzależniona. Tak więc osoby spożywające mięso zaprzeczają temu, że jest ono szkodliwe dla zdrowia, że zwierzęta cierpią i że jedząc mięso niszczymy pośrednio własne środowisko.

Racjonalizacja - polega z kolei na podawaniu nieprawdziwych, ale sensownych i możliwych do przyjęcia powodów takiego, a nie innego postępowania. Odwraca uwagę od prawdziwych przyczyn. Racjonalizacje są pozornie rzeczowe i racjonalne, a przez to zwodnicze. Wzmacniają zaprzeczenie i pozwalają utrzymać istniejący stan. Często słyszy się: "Mięso zawiera niezbędne aminokwasy", "Bez mięsa czuję się słaby", "Mleko to wapno, to zdrowe kości", "Zwierzęta są po to, żeby je jeść i eksploatować", "Rośliny też odczuwają ból".

Projekcja - to przerzucenie na innych winy za to, za co jestesmy odpowiedzialni my sami. Wzmacnia ona zaprzeczenie i pozwala utrzymać istniejący stan. "Dlaczego miałbym przestać jeść mięso? I tak to nic nie da. Jeżeli inni nie będą jedli, ja też nie będę jadł", "Ja nie zabijam zwierząt. To robią inni. Jak oni przestaną je zabijać, ja przestanę je jeść".

Kocham niekonwencjonalne wersje tradycyjnych potraw. Pewnie trudno to odgadnąć ale ta zupa to nic innego jak grochówka... kosmiczna cytrynowa grochówka... do której w połowie gotowania dodałam zasmażkę z cebuli, kminku, majeranku, kurkumy i imbiru. Do podania grzanki ze zrumienionego czosnku i koperek :)

Cukinia nadziewana białym serem

2011-07-06T19:30:00.000+02:00

Wprost uwielbiam ten przepis, towarzyszy mi od kilku lat, głównie jesienią kiedy pojawiają się naprawdę duże cukinie, takie 3 razy większe niż dzisiejsza. I zawsze jedząc ten obiad zwyczajem jest obejrzenie jakiegoś filmu, tym razem nie inaczej, poszedł Control, dobry film na temat Joy Division...

Cukinia faszerowana białym serem: (przepis za serwisem puszka.pl)
* średnia cukinia (lub połowa duużej)
* opakowanie chudego twarogu,
* mała cebula,
* 1 jajko,
* 2-3 duże ząbki czosnku,
* łyżka tymianku, koperku lub pietruszki,
* sól, pieprz, olej

Cukinie przekrój na dwie łódki, łyżeczką usuń miąższ w zakresie pestek. W misce wymieszaj ser z posiekaną cebulą, zmiażdżonym czosnkiem, jajkiem, ziołami, solą, pieprzem i łyżką oleju. Wypełnij łódki i delikatnie posól brzegi cukini, zapiekaj ok. 45 minut w 190, do momentu zarumienienia.

A potem jeszcze lody a'la sorbet czekoladowy. Recepturę spotkałam na blogu Hello Morning i chociaż nie lubię lodów czekoladowych to od razu wstałam i poszłam je ugotować... to jest bardzo spoko sorbet!

Caponata & Baba ganoush

2011-07-05T21:19:00.000+02:00

Kiedy pracowałam na zmywaku w Holandii, zwyczajem w tamtej restauracji był wspólny obiad przed otwarciem. Kucharze przygotowywali kilka pozycji i zasiadaliśmy przy dużym, okrągłym stole. Pamiętam, że strasznie miło mnie to zaskoczyło, taka przyjemność w godzinach pracy nigdy wcześniej mi się nie zdarzała. Jednak już pierwszego dnia trzeba było obwieścić swój wegetarianizm, żeby nie poddać się żadnej wpadce, co zostało przyjęte zupełnie naturalnie. Kolejnego razu zostałam już poczęstowana zupełnie indywidualnym posiłkiem, np. zapiekanymi warzywami pod kremowym sosem, którym wielokrotnie oparzyłam język. Taka uprzejmość w stronę inności... niesamowicie mnie to zmiękczyło więc nie byłam w stanie niczego reklamować... Chociaż nie cierpiałam bakłażana z tamtych zapiekanek, twardy był i gorzki....

Ja - Czy ja za bardzo żyję wspomnieniami?
Ja ' - Ty nic innego nie robisz!

Podobno w tym roku wszystkie bakłażany są już tak zmodyfikowane, że pomijając cały etap solenia, odstawiania i płukania, nie znajdziemy w nich gorzkiej gąbki. Czy ktoś potwierdzi lub zaprzeczy? Ja nie wiem, udało mi się upolować dwa okazy pierwszy raz od bardzo dawna. Nie wiem kiedy będą następne razy, więc musiało powstać coś innowacyjnego, baba ganoush & caponata...

Caponata sycylijska (na podstawie przepisu z blogu Every Cake You Bake )
* 1 bakłażan,
* 2 pomidory,
* czerwona cebula,
* 2 łyżki kaparów,
* 2 ząbki czosnku,
* 1 łyżeczka suszonych ziół,
* garstka natki pietruszki,
* po 1 łyżce octu winnego ziołowego i octu balsamicznego,
* oliwa, sól, pieprz.

Na patelni rozgrzałam oliwę i smażyłam pokrojonego w kostkę bakłażana z odrobiną soli. Po kilku minutach dodałam posiekany czosnek i cebulę oraz zioła, smażyłam mieszając. Po paru minutach na patelce lądują odsączone z zalewy kapary oraz ocet, w dalszej kolejności pomidory i pietruszka. Na samym końcu danie doprawiamy solą i swieżo zmielonym pieprzem oraz oliwą. Podajemy najlepiej z chrupiącym pieczywem, tutaj chlebki paratha , które dość często praktykuję, idealnie się mrożą (na etapie orzecha włoskiego :)

Baba ganoush to bliskie pokrewieństwo hummusa, tyle że znacznie bardziej delikatne, musowate i lekkie.

Baba ganoush: (wg. schematu z wikipedii :)
* 1 bakłażań,
* 1-2 łyżki tahini,
* sok z 1/2 cytryny,
* 2 ząbki czosnku,
* oliwa, sól, pieprz, mielony kumin,
* zielona pietruszka i papryka w proszku do podania

Bakłażana oryginalnie należy nakłóć i upiec, ja zgrillowałam plastry na patelni. Oddzielamy miąższ i miksujemy, dodajemy tahini, sok z cytryny, wyciśnięty czosnek, oliwę i przyprawy, miksujemy do gładkiej konsystencji. Smarujemy grzanki, bagietki i inne takie, posypujemy papryką i dekorujemy natką. Muss blues.

U mnie dip zaistniał na bułce sojowej, obok nierozważnej sałatki z ogórka i pomidora.

Cebulki duszone w winie

2011-07-04T21:07:00.000+02:00

Poniedziałkowy eksklusiv. Zazwyczaj ani myślę żeby trwonić wino w kuchni, zbyt cenny to napój... ale dziś właśnie przyszedł ten dzień, że nie było mi szkoda. A co można udusić w czerwonym trunku? wiele rzeczy, chociażby zaledwie cebulę! Ten smak i aromat przypomniał mi conieco z dawnych czasów.

Cebulki duszone w winie:
* małe cebulki (im mniejsze tym lepsze),
* 1/2 kubka czerwonego wytrawnego wina,
* 1/2 kuba wywaru warzywnego,
* łyżka masła + łyżka oleju (albo sam olej),
* płaska łyżka cukru,
* sól, pieprz, gałka muszkatołowa.

Cebulki obrać i zbrązowić na rozgrzanym tłuszczu, wsypać cukier i skarmelizować. Zmniejszyć ogień i wlać wino oraz bulion. Dusić do znacznego zredukowania płynu, przyprawić. Nie, nie podawać z mięsem!

Dokładka ilustracji z książki Tomasza Nocuń. A jutro dwa przysmaki z pana bakłażana :)

Ziemniak tak jakby faszerowany

2011-07-02T21:48:00.000+02:00

Niedawno dowiedziałam się, że na google maps można spacerować po rzeczywistych ulicach dużych miast Europy zachodniej więc pochodziłam sobie trochę po Utrechcie i wróciło milion wspomnień. Najbardziej chyba tęsknię za tym wiatrem we włosach podczas codziennych popędzeń czerwonym rumakiem. Lubiłam pognać gdzieś przed siebie na skraj miasta aby zabłądzić, kiedy mi się udało wyciągałam mapę i odszukiwałam swój punkt i droge powrotu. Po kilku tygodniach już wcale nie było tak łatwo się zgubić... miasto stawało się coraz mniej obce.

W orientalnych knajpach, jakich jest tam pełno, nietrudno było o znalezienie wegetariańskich opcji posiłków, choć nie było mi dane ostro żywić się na mieście. Spróbowało się pare rzeczy, kilka z nich powielało np. indonezyjski set z ryżem, bardzo ostrym tofu, warzywami i jajkiem. Przebłyskuje mi też pewien duży ziemniak z pieca, podawany z farszem i sosem, niestety nie mogę sobie przypomnieć jego nazwy, a wiem na pewno że jakaś jest...

Wykorzystałam dzisiejszą ochotę na ziemniaka, żeby zrobić niedbałą imitację tamtego, bez pieczenia gdyż to wymaga zachodu. Prosta i dość ekonomiczna wersja, oparta na ugotowanych w mundurze pyrasach, z dwojakim farszem i sosem czosnkowym...

Farsz nr 1 = Na patelni rozgrzej 1 łyżkę oliwy i usmaż 1 łyżkę koncentratu pomidorowego, dodaj suszone zioła, posiekaną paprykę i ogórka małosolnego, sól, pieprz, czerwoną fasolę i łyżkę twarogu śmietankowego, smaż kilka minut aż wszystko się połączy. (Jest to przypadkowa wersja zdeterminowana resztkami w lodówce, ale wyszło to wszystko całkiem w guście)

Farsz nr 2 = Na patelni rozgrzej 1 łyżkę oliwy i usmaż pokrojonego pomidora, dodaj czerwoną fasolę, sypnij mielony kumin, sól, pieprz i słodką paprykę, podgrzewaj minutkę. (Wersja powstała spontanicznie z niedosytu po pierwszym ziemniaku)

Tak więc ugotowany, gorący ziemniak obieram, żeby później nie dręczyły mnie skórki podczas jedzenia, nacinam w krzyż i pokrywam farszem, na to idzie sos czosnkowy i szczypiorek. W dodatkach obowiązkowo surówka. Tak tak.

W głowie miałam na dzisiaj cukinię pieczoną z twarogiem, ale twaróg ów znaleziony w lodówce, okazał się być śmietankową mazią, która się do niewielu rzeczy nadaje. Jedynie chyba do naleśników i wyżej omówionego farszu. A do tej cukini to ja potrzebuję chudy...

Sałatka z awokado i porzeczkami !!!

2011-07-01T19:22:00.000+02:00

Wczoraj kuchnia zapełniła się świeżymi warzywami i owocami. Za duży wybór jednocześnie raduje mnie i niepokoi, chyba nie jestem przyzwyczajona do zbyt dużej rozmaitości w lodówce, z natury bywam raczej minimalistką... minimalizm bowiem łatwiej poddaje się iluzji bycia pod kontrolą. Żyjąc w trybie m u l t i ryzykujemy przeoczeniami...

Dzisiaj już nie marudzę, bo trochę rzeczy bezpowrotnie zniknęło, np liście sałaty umknęły do południowej sałatki, z kremowym awokado i rubinowymi porzeczkami... p r z e c u d o !

Sałatka lipcowa:
* kilka dużych liści sałaty,
* ogórek gruntowy,
* średni pomidor,
* kawałek papryki,
* 1/2 dojrzałego małego awokado,
* szczypiorek z cebulką,
* garstka czerwonych porzeczek,
* 2 ząbki czosnku,
* ulubiony dressing (tu gotowy dressing balsamiczny).

Warzywa pokroić, skropic sosem i wymieszać z kawałkami awokado oraz wyciśniętym czosnkiem. Na końcu dodać porzeczki. Czerwone kulki mimo tego, że pozornie wydają się być kwaśne to w takiej sałatce zdecydowanie prezentują się słodko, dodatkowo fantastycznie współgrają z owocem awokado. Oj będą powtórki, będą...

Upolowano również i truskawki, zrobiono szejk na jogurcie z waniliowym cukrem. 2 porcje udało się zamrozić ale nie biorę za nie odpowiedzialności... Właściwie to dobrze, że już jest koniec sezonu, w tym roku z truskawkami zdecydowanie było coś nie w porządku. Po pierwsze - dziwny, podejrzany, nienaturalnie słodki smak. Po drugie cena, która nie zeszła poniżej piątki, a najczęściej można było podziwiać je obok ósemki. Tak jakby szczyt sezonu w ogóle ich nie dotyczył...

W zamian za truskawkowe niedogodności, inne warzywa świetnie sobie radzą, niskie ceny szaleją na targu, czekałam na to. Zaczyna królować fasolka szparagowa, którą mogłabym jeść codziennie w najzwyklejszej postaci i z pewnością cały lipiec tak będzie. Pojawiły się też duuże cukinie, więc być może jutro upiekę jeden z moich 2 ulubionych cukiniowych przepisów... zaraz obok grillowanych filetów, które zawitały dziś z parze z gotowymi wege nuggetsami niemieckimi.

-----

Ostatnio zetknęłam się z książką Tomasza Nocuń pt. "Dieta wegetariańska, prosta i zdrowa", w której już na wstępie zaintrygował mnie poniższy postulat białkowy, nieco odmienne i bardziej odważne stanowisko niż w większości publikacji nt. wegetarianizmu. Urzekły też skromne lecz urokliwe ilustracje... c.d.n.

" Pokutujące do dziś twierdzenie, że białko roślinne nie zawiera pewnych niezbędnych dla człowieka aminokwasów egzogennych oparte było na przesłankach wynikających z badań nad wymaganiami białkowymi szczurów. Nawiasem mówiąc, w tamtych latach nikt nie wiedział o istnieniu ani aminokwasów egzogennych, ani nie znał zapotrzebowania na białko u człowieka. Dziś wiadomo, że pszenica,ryż czy ziemniaki nie zaspokajają zapotrzebowania na białko u szczura, jednak dla człowieka każda z tych roślin może być wyłącznym źródłem białka i nie spowoduje niedoboru aminokwasów egzogennych, przeciwnie - dostarczy ich więcej niż jest to niezbędne. Dieta i wymagania pokarmowe szczura i człowieka są inne.

Dopiero w 1952 inny badacz William Rose odkrył, że istnieje 8 egzogennych aminokwasów niezbędnych dla człowieka i ustalił ich minimalne zapotrzebowanie. Następnie podwoił to minimum i określił je jako zalecaną bezpieczną dawkę. Należy podkreślić, że nawet ta podwojona ilość aminokwasów jest bez trudu dostarczana przez dietę wegańską. Ziemniaki, płatki owsiane, pszenica, pomidory, ryż, zapewniają człowiekowi wszystkie niezbędne aminokwasy, nawet jeżeli są jedynym źródłem pożywienia. Badania te pokazują, że dzieci rozwijają się prawidłowo, a dorośli zachowują zdrowie i siły, stosując dietę opartą na jednym lub kilku produktach roślinnych, np tylko na ziemniakach. Fakty te niezbicie dowodzą, że nie jest możliwe ułożenie diety, która zawierałaby niewystarczającą ilość białka, nawet jeżeli jedynym źródłem białka i kalorii jest jedno źródło.

Tak więc teoria, że białko roślinne jest niekompletne i brak w nim kilku aminokwasów egzogennych jest nieprawdziwa, a kładzenie nacisku na łączenie pokarmów w celu uzyskania niezbędnych aminokwasów nie ma uzasadnienia. W rzeczywistości, rośliny zawierają aminokwasy egzogenne w prawidłowych dla człowieka proporcjach, bez konieczności specjalnego łączenia ich z produktami pochodzenia zwierzęcego. Ziarna zbóż, fasola, zielone jarzyny są znakomitym źródłem białka i mogą zaspokoić w całości zapotrzebowanie organizmu."

Przełom wiosny i lata

2011-06-23T21:16:00.000+02:00

Aż trudno uwierzyć, że już cała wiosna za mną. Niedawno doznawałam wzruszenia, widząc rażące jej kolory a nagle okazuje się, że nie ma już ani mleczy i pokrzywy, ani zaraz truskawek i niedopingowanych czereśni. I sezon na szparagi kończy się w dniu jutrzejszym. Po co zwalniałam tyle miejsca w zamrażarce ?

Cieszy mnie sezon orzechowy, on przede mną. Tymczasem dzisiaj był miły obiad tatowy z ostatnimi szparagami, fasolką, ziemniakami, grillowanym tofu, sałatką grecką i winem...

A jeśli mowa o tacie, to oczywiście muszą pojawić się niemieckie delikatesssy:

Szparagi już odpuszczają i co prawda nie było ich na blogu ale pojawiły się czasem w kuchni pod różnymi odsłonami, także zamieszcam dowody:

szparagi z sosem holenderskim (pierwsze podejście) + dodatki

curry ze szparagami na kaszy jęczmiennej, z jogurtem i surówką

szparagi z bułką tartą na kaszy jaglanej, z surówką

curry warzywne ze szparagami i makaronem nudle

Zielonych egzemplarzy niestety nie udało się wypatrzyć ani razu, ale wg. mnie to w tych białych jest miagia...

Samosy tradycyjne

2011-06-19T22:23:00.000+02:00

Samosy powstały wczoraj, specjalnie na dzisiejszą wyprawę rowerową, która jednak z powodu urojonych burz przebiegała dość chaotycznie i nie udało się dotrzeć do miejsca docelowego, w którym samosy miały być zgodnie z wyobrażeniem pochłonięte. Zjedzone zostały już po przejażdżce, przy urodzonym głodzie powysiłkowym. Zdecydowanie trzeba pochwalić te pierożki za ich niekłopotliwość i pełną użyteczność w wersji na wynos. Mimo doby od ich wyklucia i kilku dobrych godzin spędzonych w plastikowym pudełku w torbie, nie straciły niczego ze swojej atrakcyjności. Mianuję więc samosy hitem numer jeden jedzenia plenerowego. I przy okazji, mianuję je również pomysłem numer jeden na potrawę, którą wegetarianie chcą poczęstować jakiegoś nowego wszystkojedzącego towarzysza, gdyż z pewnością zaintrygują one każdego obrońcę mięsa...

Samosy z ziemniakami to pierwsze samosy, które robiłam. Korzystałam wtedy chyba z Kuchni Kryszny, ale tym razem nigdzie nie zaglądałam, więc zabrałam się za to w ślepo, z mej dziurawej miejscami pamięci:

Ciasto ---> mąka pszenna, masło, sól, woda, szczypta proszku do pieczenia.
Farsz ---> ziemniaki, groszek, cebulka, przyprawy.

Typowe kruche ciasto z zimnego masła i zimnej wody, zagniatam i schładzam w lodówce. Po 1h dzielę na małe kulki i wałkuję cienkie okrągłe placki, kroję każdy na pół, zlepiam brzegi aby powstał rożek i nadziewam. Do farszu użyłam ugotowanych w mundurkach ziemniaków, obrane, ciepłe rozgniatamy i przyprawiamy - garam masalą, kurkumą, imbirem, chilli, gorczycą itp; wrzucam też lekko podgotowany zielony groszek i posiekaną cebulę.

Samosy usmażyłam w woku, w głębokim oleju, do lekkiego zbrązowienia. Pierwszy raz smażyłam w ten sposób za pomocą woka i stwierdzam, że jest to niewytłumaczalnie dobry pomysł, olej szybko sie rozgrzewa ale w żadnym wypadku nie zaczyna dymić, nic nie przywiera mimo tego, że frykasy nie są w całości zanurzone, co istotne jest zwłaszcza przy smażeniu sajgonek, jakaś magia.

wersja obiadowa - samosy, sajgonki, sos czosnkowy, przetwory...

Sajgonki są efektem ubocznym, zostało trochę ziemniaczanego farszu, została też porcja sosu bolognese , który zmieszałam z ryżem. Natworzyłam więc w sumie sporo tego wszystkiego, ale się opłaciło :)

Vege bolognese

2011-06-17T20:26:00.000+02:00

Teraz powinnam być w Krakowie, gdybym tylko była kim nie jestem. Gdyby pomieszkiwało we mnie odrobinę więcej odwagi i szaleństwa, troszkę mniej obojętności i sporo mniej niewiary. I nie byłoby problemem spędzić 10 godzin w pociągach i jechać w nieznane i wracać późno lub wcześnie... Ale zamiast tego gotuję spaghetti i nie ruszam się, ani z domu, ani z miasta, ani tymbardziej do Krakowa... taka ja nieufna.

Spaghetti bolognese:
* makaron spaghetti (pełnoziarnisty albo durum)
* słoiczek koncentratu pomidorowego - ok. 180g,
* duuuża cebula,
* kilka małych pieczarek,
* 5,6,7,8 suchych kotletów sojowych,
* 1 ząbek czosnku, 1 ostra papryczka (np. peperoni)
* oliwa, oregano, sos sojowy, ocety winny, bulion.

Makaron gotujemy al dente i odsączamy. Kotlety drobno rozbijam tłuczkiem i gotuję w niewielkiej ilości bulionu z sosem sojowym ok 4 minuty. Na patelni rozgrzewam oliwę i podsmażam drobno pokrojoną cebulę i czosnek, pieczarki oraz odsączone mięso sojowe, po kilku minutach dodaję koncentrat, oregano, papryczkę i ocet, smażę mieszając 2 minuty, potem rozrzedzam niewielką ilością wody lub bulionu, solę i pieprzę, po minucie pyszny sos jest już gotowy. Można dawać go na makaron lub wmieszać makaron w sos na patelni. Ta ilość sosu jest na dwie porcje.

while you are away

my heart comes undone

slowly unravels

in a ball of yarn

Grillowanie od samego rana

2011-06-16T15:58:00.000+02:00

Jeszcze niedawno pisałam tu, że marzy mi się patelka grillowa ale stworzyć jej narazie nie dam rady. I jak tak sobie powizualizowałam, to okazało się że jest jedna opcja spełnienia... wymagająca tylko i zaledwie daru przekonywania. Tak więc mam, nie na zawsze, ale mam :)

Na początku przez kilka dni tylko się jej przyglądałam, ma dość idealny stan a ja lubię zostawiać nieumyte gary przez wiele godzin... Dzisiaj postanowiłam jednak, że w sprawie higieny tej patelni będę wyjątkowo przykładna i spokojnie mogę zaczynać to utęsknione grillowanie, bez obaw o nieodwracalne zmiany.

Na śniadanie prawdziwie zgrillowany zestaw - 2x pełnoziarnista Bruschetta z salsą pomidorową (pomidor, cebula, sól, pieprz, oregano, oliwa) bez czosnku bo szykowałam się na rozmowę kwalifikacyjną, ale oczywiście jest on tutaj dużo wnoszący. Przy okazji rozpalonej patelni - lekko posmarowane oliwą i przyprawami plastry cukini oraz kilka małych pieczarek.

Na lunch powtórka z rozrywki, sałatka inspirowana "bajeczną misą warzyw" ze sphinxa, restauracji której już u mnie nie ma. Do bajecznej misy mam sentyment, więc musiała się pojawić.

Bajeczna misa grillowanych warzyw...

* cukinia,

* pieczarki,

* papryka,

* cebula,

* pomidor,

* sałata

* po 1 łyżce sosu sojowego i octu balsamicznego,

* vinegrette, oliwa

Warzywa kroimy (zamiast papryki jest tu marchewka) i skraplamy oliwą. Rozgrzewamy patelnię grillową (ja robię to na największym palniku, nieco zmniejszając płomień) i wrzucamy cukinię, pieczarki i paprykę, następnie piórka cebuli. Na tej patelni wszystko dzieje się szybko, więc lepiej uważać żeby nie przesadzić, cukinia, papryka i cebula powinny zachować swoją chrupkość. Na końcu skraplamy sosem sojowym i octem balsamicznym, po czym pozwalamy im odparować, wrzucamy ósemki pomidora, kiedy będzie ciepły zabawa skończona. W misce układamy porwaną sałatę (poleca się kruchą), przekładamy warzywa i polewamy całość venegrette (każdy robi po swojemu :-)

Burgery jaglane

2011-06-13T18:00:00.000+02:00

Od tygodnia chodzę zaczarowana. Ktoś wsypał mi do drinka czarodziejski pył i dopiero zaczynam powracac do przyziemnego życia, chociaż wcale mi się nie spieszy. Z powodu głowy w chmurach, mam spore braki w lodówce, a i w misie na owoce nic zupełnie nie leży poza skrawkami łupinek po czosnku. Ubytek witamin w organizmie automatycznie namierzony, więc jutro koniecznie trzeba mi uzupełnić to i tamto. A dzisiaj ulepiłam burgery z zalegającej kaszy jaglanej, jak znalazł...

Burgery jaglane:
* kasza jaglana (ugotowana),
* jajko,
* bułka tarta,
* mąka (opcjonalnie),
* przyprawy,
* olej.

Mieszam kaszę z jajkiem i bułką tartą aż powstanie zwarta masa, przyprawiam tym co pod ręką, ewentualnie zwilżam olejem, potem formuję płaskie burgery i lekko obtaczam w mące żytniej. Smażę.

Burgery tym się różnią od kotletów moim zdaniem, że są zbite, twarde i niskie :) Ich przeznaczeniem powinno być lądowanie w kanapce, ale rzecz jasna nic nie musi być jedzone zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Chociaż mogłoby, gdybym miała musztardę... (ale mogę ją przecież zrobić, bo to nic kłopotliwego)

Pomyślałam sobie ostatnio, że gdyby moje życie wyglądało tak jak ostatnie dni, to pewnie ta cała kulinarna pasja nie miałaby możliwości się urodzić, tymbardziej też nie przyszłoby mi na myśl prowadzenie bloga jedzeniowego. Wniosek stąd taki, że niektóre rzeczy dzieją się tylko i wyłącznie kosztem innych, co wcale nie jest wielce straszne a jedynie akcentuje zjawisko przypadku. Przypadkiem rok temu znalazłam się w nieciekawej sytuacji, żeby przypadkiem natknąć się w sieci na jakiś przypadkowo inspirujący blog, dzięki niemu przypadkiem pojąć sens istnienia jedzeniowych blogów i dzięki przypadkowi sama postanowiłam zacząć pisać. Nigdy wcześniej nie miałam do tego głowy i być może już nigdy później też nie mogłoby to wypalić. Ale teraz, kiedy to miejsce jest już sporą częścią mnie, z przerwami lub bez, jest siła żeby to ciągnąć. Coraz dalej w przyszłość, która w mig zamienia się w historię. Najbardziej chyba lubię blog za wgląd w archiwum...